Verbeeldingskr8

Gedachten lezen

2012-01-14T18:12:00.000+01:00

Mijn gedachten

over jouw gedachten

Jouw gedachten

over mijn gedachten

Wij zien niet wat er is

Wij zien wat we verwachten

Een veilige haven

waaruit je niet hoeft te vertrekken

Want stel je toch eens voor

dat je iets nieuws zou gaan ontdekken

Dat zou verwarring geven

en onrust in de ziel

En enger nog, veel enger nog

stel dat het ons beviel?

Ergens in de ruimte

tussen jouw en mijn gedachten

ligt een lege bladzijde

vol gretigheid te wachten

Benieuwd wat zou ontstaan

als wij samen zouden schrijven

en verre van ons oordeel

van elkaar durven te blijven

Tekst & beeld: Marina

Wat siert een mens

2012-01-11T15:24:00.000+01:00

#durftefalen by Marina

Straatjutten

2012-01-10T14:26:00.000+01:00

Gevonden op straat

Marina

20:11

2011-12-31T09:00:00.000+01:00

Nog even ...

Veel plezier met de count down,
het terugkijken en vooruitblikken,
de momentopnamen van het uur 00:00
en een zachte landing in 2012!

Marina

Briefwisseling

2011-12-21T15:19:00.001+01:00

Spons loopt naar de brievenbus. De postbode weet hem altijd goed te vinden, ook al woont hij helemaal niet op een zichtlocatie. Twintig brieven vandaag. Spons gaat er eens lekker voor zitten en opent de eerste brief.

“Beste spons,

ik schrijf je deze brief. Ik heb vaak geprobeerd om deze brief te sturen aan diegene voor wie hij eigenlijk bedoeld is. Maar ik kreeg al mijn brieven ongeopend retour. Ik heb vele adressen geprobeerd, verschillende postzegels en een leger aan postbodes. Ik ben zelfs op schrijfles geweest omdat ik dacht dat het wellicht aan mijn handschrift lag. Maar het mocht allemaal niet baten. Inmiddels is mijn frustratie daarover zo hoog opgelopen dat ik heb besloten de brief aan jou te schrijven. Bij jou komen alle brieven altijd binnen, is me ter ore gekomen. Bijzonder hoor.

Nou goed, de brief is dus niet voor jou bestemd, maar je moet je frustratie van je afschrijven want anders ontploft een mens. Toch? Nou, daar komt ie dan, he. En niet schrikken, want in het echt val ik best mee.

Ik vind jou een stom mens. Zo dat moest ik even kwijt. Lucht enorm op ook! Dank je wel.

Domino.”

Spons zou spons niet zijn als hij geen aardig briefje terug zou schrijven. En zo geschiedde:

“Beste domino,

Dank je wel voor je brief. Het klopt, ik ben een ontzettend stom mens. Soms vergeet ik het wel eens, maar het is zo vaak tegen me gezegd dat er toch een kern van waarheid in moet zitten. Fijn dat er altijd mensen zijn die je eraan herinneren.

Wat ik me nog afvraag:

Lucht het echt (maar dan ook echt) op, om een boodschap aan het verkeerde adres af te leveren?

Groeten van Spons.”

Die dag beantwoordt Spons nog 19 andere brieven. Hij pakt 20 maagdelijk witte enveloppen uit zijn secretaire en likt de gom van de postzegels nat. Dan gaat hij zijn dagelijkse gangetje naar het postkantoor.
Nog geen twee dagen later krijgt hij weer een brief van Domino en 24 lotgenoten. Hij opent de brief van Domino als eerste en leest.

“Beste Spons,

Wat een heerlijk gevoel dat ik mijn brief nu eens niet ongeopend retour heb gekregen. Dit bevalt me echt prima. In andere woorden: dit lucht me dus echt (maar dan ook echt) op. Wel moet ik zeggen dat ik inmiddels weer aardig wat dominostenen over me heen heb gekregen, dus ik moet weer even wat kwijt. Zit je er klaar voor? OK, dan.

Eigenlijk, Spons, vind ik jou een looser. Een looser van het ergste soort. Ik walg van je!

Zo, nu kan ik weer rustig ademhalen. Tot de volgende brief dan, he. Niet heel veel langer. Dus .. tot snel,

Domino.”

Spons bedenkt dat Domino best een punt heeft. Is het eigenlijk niet een beetje zielig als je andermans woede met liefde incasseert? Dan ben je best wel een beetje een looser, vindt Spons. Spons wacht geen seconde langer en schrijft meteen een brief terug.

“Beste Domino,

Een looser? Ja, dat ben ik. Je hebt gelijk (maar dan ook echt gelijk). Het is best wel dom om te reageren op brieven die niet eens voor mij bedoeld zijn. Hoe meer ik erover nadenk, hoe dommer en dommer ik het vind. Wat een looser, zeg!

Het zal niet meevallen, maar ik beantwoord geen brieven meer die niet voor mij bestemd zijn.

Bedankt dat je me de moed hebt gegeven om te stoppen!

Groeten van Spons.”

Vanaf die dag raakt de brievenbus van Spons allengs leger en dat is best een beetje onwennig. En Domino? Die heeft een andere Spons gevonden. Want van sponzen zijn er tamelijk veel, weet je. (En van Domino’s trouwens ook ;-))

Photos & Story by Marina

Het onbeschreven blad

2011-12-20T10:14:00.019+01:00

Huh?

;-)

Marina

Euracell: Power to the economy?

2011-12-07T14:47:00.004+01:00

Je kunt een probleem niet oplossen
met de denkwijze die haar heeft veroorzaakt

Einstein

Beeld: Marina

Aanleiding: AA+ is the new black en soortgelijk nieuws

Rijp en Groen

2011-11-22T10:45:00.004+01:00

Er zit een randje aan de morgen
Een omlijsting, voor heel even
Tot ze oplost en ontkadert
In nevelen gehuld

Ochtendinspiratie in de tuin, by Marina

Beer is op zijn teleur gesteld

2011-11-21T19:06:00.002+01:00

Beer kon het zich niet meer precies herinneren. Het was zo snel gegaan. Hoe kwam het toch dat zijn papa en mama hem in een donkere spelonk achter hadden gelaten met een buikje zo leeg als de grot? Zijn lijfje rilde en zijn lipje trilde. Het duurde niet lang voordat hij zichzelf in een diepe winterslaap had gewiegd.

De winter ging voorbij. Op een lentedag liep er een toevallige voorbijganger langs de spelonk. Een voorbijganger met een buitengewoon goed ontwikkeld oor voor knorrende, hunkerende, berenmaagjes. Met ferme pas liep hij de grot in en eenmaal binnen porde hij beer in zijn vacht. Beer schrok wakker en keek met toegeknepen oogjes richting het licht. "Papa? Mama?", fluisterde beer schor. "Ik ben Jerome, aangenaam", antwoordde de man. "In ruil voor een dansje voor publiek, krijg je van mij wat eten", vervolgde hij. Het maagje van beer reageerde intuïtief. Het leek hem een aanbod dat hij met alle vier zijn poten aan moest nemen.

Die middag danste beer voor de ingang van zijn grot. De dorpelingen waren massaal toegestroomd en het oorverdovende applaus overstemde heel even het geronk van zijn buikje. De bewondering ebde weg, de dorpelingen gingen uiteen en beer keek Jerome verlangend aan. Zijn blik werd beantwoord met een bordje onwelriekend eten, maar de honger was te groot om daar acht op te slaan. Dankbaar schrokte beer het maaltje weg.

Vanaf die dag kwam Jerome geregeld langs met een schare volgelingen. Als beer zich na de dansvoorstelling en bijbehorende maaltijd terugtrok in zijn grot, rammelde zijn maagje als nooit tevoren. Beer had het idee dat dit eten niet goed voor hem was en toch at hij het elke keer weer op. De teleurstelling die hij dan voelde, was vertrouwd. "Ergens", zo dacht beer hardop, "ben ik best wel op mijn teleur gesteld". Als hij ging slapen sloeg hij zijn teleur als een dekentje om zich heen en soms leek het alsof hij zo een glimp van zijn papa en mama kon ruiken. Het was zíjn schrale troost. Helemaal van hem alleen.

winter

De winter was in aantocht. De eerste sneeuw was alweer gevallen. Beer zag ontzettend op tegen zijn winterslaap. Die nacht sliep beer slecht. Hij droomde dat er mensen op zijn knorrende buikje afkwamen. Ze wilden het vullen met hun woorden, hun gedachten, hun wensen, hun eten. "Blijf van mijn buikje af", gromde beer en hij sloeg slaapdronken om zich heen. Badend in het zweet werd hij wakker en in het holst van de nacht was zijn inzicht helder. "Ik ben zó op mijn teleur gesteld dat mensen die mij teleur willen stellen het van heinde en verre kunnen horen!", verzuchtte hij en het geronk van zijn buik zette zijn woorden luister bij. "Dat is gewoon niet handig, beer", sprak hij zichzelf toe. Voor het eerst had beer het idee dat zijn buikje hem meer te vertellen had dan zijn honger alleen.
Uitgeput viel hij opnieuw in slaap. In dromenland teruggekomen, zag hij heel in de verte zijn papa en mama. Ze huppelden voorbij zijn grot. Beer zette het op een schreeuwen: "Papa, mama, hier ben ik!". Weer werd beer die nacht wakker van zijn eigen geworstel en tegen beter weten in keek hij om zich heen. Maar de allesdoordringende stilte liet weinig heel van zijn gekoesterde verlangen. "Ze komen niet meer", zuchtte hij. "Ze komen ook nooit meer, want weet je, als mijn papa en mama het hadden gekund, dan hadden ze me allang opgehaald". Er kwam een bevreemdende rust over beer en hij viel als een blok in slaap.

gedane zaken

De volgende morgen werd beer vastberaden wakker. Als hij wilde dat het geronk in zijn buikje ophield (en dat wilde hij) dan moest hij zélf op zoek naar eten en niet wachten tot een toevallige voorbijganger misschien iets voor hem over had. Heel even stond hij stil voor de ingang van zijn spelonk. Wat nou als hij net was weggegaan en zijn papa en mama zouden juist dán komen? Zijn valse hoop nagelde hem heel eventjes aan de grond. Maar het geknor in zijn onderbuik bracht hem terug naar de realiteit. "Vanaf nu kies ik zelf wat me smaakt en wat niet", fluisterde beer zichzelf bemoedigend toe.
En zo geschiedde. Beer ging op weg, op zoek naar gezond voedsel. En hij leerde snel. Af en toe kwam hij nog mensen tegen die hem dingen wilden laten doen die niet goed voor beer waren. Het voelde dan best dapper om nee te zeggen en zijns weegs te gaan. Beer wist tenslotte wat je kwijt raakte als je niet langer op je teleur gesteld wilde zijn. Je moest er de hoop voor opgeven dat gedane zaken keer zouden nemen.

Soms wentelde beer zich nog een nachtje om in zijn dekentje met teleur. Het is tenslotte moeilijk om in één stap verlicht te zijn. De volgende morgen legde hij zijn dekentje dan in een prachtige dekenkist met het opschrift: "Dank je wel, teleur". Daarna huppelde hij de wereld in, gezond voedsel tegemoet.

Beer was los.

Tekening: Pepijn (10 jaar)
Verhaal: zijn moeder Marina

Koffie verkeerd

2011-11-18T17:12:00.000+01:00

Speelkwartier door Marina ;-)

De vorm voorbij

2011-10-17T15:35:00.002+02:00

Elkaar ontmoeten, voorbij de vorm

Het was hier even stil. Ik had namelijk alle ruimte en vrijheid nodig om mijn creativiteit te laten stromen voor Stichting Kinderopvang Irene te Rotterdam. Haar directeur, Joset van Daatselaar, kwam op mijn website terecht en vroeg mij of ik haar kon helpen een sociaal jaarverslag in beeld uit te brengen. "Want wie leest nou een sociaal jaarverslag", zei ze.

Toen ik vol enthousiasme naar Rotterdam vertrok om de mogelijkheden te verkennen, zei een lid van de raad van bestuur: "Dus jij schrijft jaarverslagen?". "Nee", antwoordde Joset "dat heeft ze nog nooit gedaan". Heel even was het stil maar al snel kwam de vraag: "Wat doe je dan wel?". Ik antwoordde: "Ik vertaal informatie van één vorm naar een andere, liefst beeldende, vorm".

Ik wil Joset van harte danken dat zij niet afging op mijn ervaring met de vórm jaarverslag. Ze keek voorbij de vorm, naar mij. Zonder dat ze een concreet portfolio van mij in handen kreeg, sprak ze het vertrouwen uit dat ik er iets moois van zou maken. Een ideale opdrachtgever, toch? En Suzanne: jij ook bedankt voor je enthousiasme en de feiten die ik mocht verbeelden. Ik hoop dat het sociale jaarverslag in beeld jullie en de kinderen verder brengt!

Marina

Open publication (all rights reserved)

PS Lees je dit op een iPad? De iPad is helaas (nog) niet Issuu friendly en vice versa

Uw biblioteek zuigt informatie

2011-09-17T08:27:00.029+02:00

"I was brought up to believe that the only thing worth doing
was to add to the sum of accurate information in the world"

Margaret Mead

Er is weer een happe.ning. Ik vind het mooi om te zien als enthousiaste mensen samen iets laten gebeuren. Terwijl ik me afvroeg of, hoe en wat ik bij kon dragen, las ik dat de #hap7 crew graag een T-shirt wil verkopen op het NVB-congres. Om de keuze reuze te maken,
doe ik hierbij graag mijn duit in het zakje. Maak kennis met uw biblioteek van het eerste uur (volgknopje optioneel). Hij/zij bijt zich vast in informatiestromen, haalt er het voedzame uit en zwelt op van al die kennis.

Op Twitter kun je nog veel meer suggesties zien voor het #biebshirt. Mijn stem gaat naar die van @MVerweijmeren: "Wij geloven nog in sprookjes. De bibliotheek".

CU@nvb with or without T-shirt

Marina

Kick-off

2011-09-09T10:37:00.001+02:00

Een foto van een kick-off mag niet ontbreken in het portfolio van een trainer, dacht ik ineens. Vandaar de stoute schoenen aangetrokken en m'n schoen de lucht in geschopt. En nog een keer. En nog een keer.

Terwijl de schoenen me om mijn oren vlogen, moest ik ineens denken aan dit gedicht van Kahlil Gibran over ouderschap. Vooral de zin: "You are the bows from which your children as living arrows are sent forth". Een kick-off geeft richting aan de reis. En zo is het.

Marina

De oude zeemeeuw

2011-08-25T00:01:00.002+02:00

De bevoorrechten

Een oude zeemeeuw zal men nooit zien sterven
als het zijn tijd is, vliegt hij uit het land.
Wie speurend langs de vloedlijn loopt te zwerven
vindt soms wat vuile veren aan het strand.

Een meeuw schijnt in de hoogte dood te blijven.
Toch vliegt hij voort, de vleugels uitgespreid,
alsof zijn spieren plotseling verstijven,
en roerloos zeilend talmt hij in de tijd.

Voorbij de kim moet hij het water raken,
onzichtbaar voor een ieder op het land.
Alleen een zeeman ziet soms, bij het waken,
een dode vogel zweven langs het want.

En hij alleen verstaat dit vege teken
als eeuwigheid die neerziet in de tijd
en zich voelt drijven door de blauwe streken
van Gods ontstellende oneindigheid.

Gedicht: Jan Noordegraaf (1927-1990), uit de gedichtenbundel Zeeman met Verlof
Foto: Marina Noordegraaf

Dit - in mijn ogen - prachtgedicht schreef mijn vader toen hij nog jong was. Wat het een beetje raar maakt voor mij aan het einde is het woord God. Mijn vader verloor - naar eigen zeggen - op zee zijn geloof in God. Een gedicht, een woord, een beeld zegt uiteindelijk pas iets binnen de context waarin zij ontstaan is. Een momentopname. En dat vergeten we best vaak.

Definieer Oordeel

2011-08-24T19:00:00.002+02:00

Oorbeeld: Marina :-)

Boodschappenlijstje

2011-07-28T10:18:00.000+02:00

Nu weet je waarom ik nooit boodschappenlijstjes mee neem naar de supermarkt :-)

Marina

Onvoltooid Verleden Tijd

2011-07-27T11:07:00.001+02:00

Als je achtergrond op de voorgrond staat,

is daar geen plek voor jezelf of anderen

Illustratie: Marina
(best viewed on black)

Weer de hele wedstrijd de bal niet gehad ..

2011-07-13T21:29:00.002+02:00

Foto: Marina

Klimplant

2011-06-23T08:22:00.000+02:00

Kiwiplant en haar beklimmer @ tuin by Marina

Samenwerken in perspectief

2011-06-22T17:00:00.011+02:00

Zullen we samenwerken? Het is een zinnetje dat mijn hart allereerst een huppeltje van pure blijdschap doet maken. Een nét iets te groot huppeltje. Want zelfstandig ondernemen is prachtig én eenzaam op zijn tijd. Voor mij is het handig gebleken om niet altijd metéén "Ja, ik wil!" uit te schreeuwen. Als ik dat wel doe, stap ik namelijk op een roze wolk zonder de draagkracht ervan te testen.

Ik heb gemerkt dat het woord samenwerken wordt gebruikt en misbruikt voor verschillende dingen:

De taart verdelen
We verdelen de stukjes van een bestaande taart (ook wel werkoverleg geheten). Jij neemt dit stukje taart en ik dit stukje. En als dan blijkt dat iemand zijn stukje niet gedaan heeft, kun je met je vinger wijzen en is het tenminste duidelijk wie verantwoordelijk is. Dat is dan weliswaar werken, maar is het ook samenwerken? Ik herdoop het graag tot samenwerkverdelen.
Meewerken
De ander heeft zijn plan klaar, heeft iets van jou nodig en vraagt of je wilt samenwerken. Er wordt een beroep gedaan op een gemeenschappelijk belang dat er (nog) niet is. Het is prima om ingezet te worden in het plan van de ander als dat maar duidelijk is. Dan kun jij vervolgens bepalen of je daar op één of andere manier ook een voordeel van inziet.
Synergie Die zeldzame ontmoetingen waarin de tijd vertraagt, alles klopt. Er ontstaat een ruimte waarin je elkaar vragen stelt, onderzoekt, je gezichtspunten verliest en tot iets komt wat je afzonderlijk van elkaar niet had kunnen bedenken. En aan het einde is het voor niemand meer duidelijk wie nou verantwoordelijk was voor welk deel van het proces of de creatie en dat doet er ook niet toe. Synergie kun je niet plannen, maar slechts faciliteren. En dat is paradoxaal in een samenleving waarin wij soms af willen dwingen dat mensen samenwerken.

Voor mij is het belangrijk gebleken om te checken welke van de drie definities (en wellicht zijn er meer) van samenwerken de ander bedoelt. Wat vraagt de ander nu echt van jou? En waar ben jij naar op zoek? Matcht dat? Pas dan kun je volhartig Ja of Nee zeggen. Als je er echt samen uit bent gekomen is er niemand die een gevoel van verlies ervaart.

Wat versta jij onder samenwerken?

Tekst & illustraties: Marina

Met dank aan Nicoline en Simon voor de synergie
tijdens 't drinken van een collegiaal kopje koffie.

Appèl

2011-06-10T21:03:00.000+02:00

Het verschil tussen een appel en appèl is een accentverschil :-)

Foto: Marina

#iftheworldendsonsaturday

2011-05-20T23:35:00.000+02:00

Inspiratie voor de illustratie:

De niet aflatende twitterstromen #iftheworldendsonsaturday en het einde van de wereld. Prachtig onderwerp, toch?

Marina

Symfonie in Data

2011-05-17T10:00:00.002+02:00

"Scientific papers are stories that persuade with data"

Illustratie: Marina

Destination Unknown

2011-05-14T19:15:00.000+02:00

Een wallpaper momentje in de tuin

Altijd de kleine lettertjes lezen

2011-05-08T22:31:00.001+02:00

Foto geschoten bij de ingang van de haven van Schardam

Chain Reaction

2011-05-04T10:53:00.034+02:00

Illustratie: Marina

This illustration has a "All rights reserved" licence

rebus voor data librarians

2011-05-01T00:15:00.001+02:00

Voor @datalibrarians van Marina

win-win

2011-04-29T14:27:00.000+02:00

Als je niet ken winnen, moet je zorgen dat je niet verliest

Johan Cruijff

Illustratie: Marina

De haan die de voorste niet wilde zijn

2011-04-18T16:56:00.000+02:00

De haan werd geboren als kippen gelijk
Hij zag eigenlijk zelf geen verschil
tussen hem en de hennen maar je weet hoe 't gaat
want een ieder die ziet wat hij wil

Hij kukelde wat en zij kakelden wat
ze hadden het samen best fijn
tot op de dag dat DE vraag dan toch kwam
of hij niet de voorste wou zijn

Hij was toch wat forser, zijn kam was wat rosser
Hij hoorde de dames eens aan
en vervolgde vervolgens het maïskorrel pikken
alsof hem de clue was ontgaan

De haan ging die avond met de kippen op stok
maar de pikorde was al verstoord
De hennen die lieten geen plek voor hem vrij
en speelden de onschuld, vermoord

Het ochtendrood deed hem beseffen
dat hij geen enkel oog dicht had gedaan
Luidkeels protesterend deed hij zijn beklag
dat het licht nu al aan was gegaan

Die ochtend liet haan voor het eerst van zich horen

De hennen zo trots, goed gepluimd

want hún haan had gekraaid, bij 't ochtendgloren!

en heeft sindsdien geen dag meer verzuimd

Foto & Verhaaltje: Marina

QR-ocodile

2011-04-11T11:20:00.000+02:00

QR-ocodile by Marina

QRweetjes

- QR-codes zijn 2-dimensionale streepjescodes, ontwikkeld in 1994 door Denso-Wave. 15 jaar later krijgen deze codes een nieuw leven. QR staat voor Quick Response.

- Er staan drie vierkanten in de QR-code zodat je weet hoe je de code moet houden als je hem scant (Met 4 vierkanten zou je tenslotte niet weten welke kant je boven of onder moet houden)

- Zelf een QR code maken?

Sporen wissen

2011-04-06T00:01:00.004+02:00

"Just about everything is easier to get into than out of"

Foto: Marina

The privacy files

2011-04-05T23:59:00.005+02:00

The secret of being a bore... is to tell everything

Voltaire

Foto: Marina

Vogeltjes kijken

2011-03-29T14:00:00.001+02:00

Hebban olla vogala nestas ...

Illustratie: Marina

Mea Culpa

2011-03-18T16:56:00.003+01:00

"Wij mensen zijn zo dol op onschuld,

dat we er graag verraad aan plegen om het te krijgen"

Jasper Jobse

Foto: Marina

Ondertussen, in de wei

2011-03-17T15:15:00.021+01:00

Illustratie: Marina

In hetzelfde schuitje zitten

2011-03-02T15:47:00.002+01:00

Voor Trudy

Marina

Eierschild

2011-03-01T13:46:00.003+01:00

"De slechtste tijd om vader te worden
is 18 jaar voor een oorlog"

Elwyn Brooks White

Foto: Marina

Een ezelsbrug te ver

2011-02-21T09:20:00.002+01:00

Idee & tekening: Pepijn (9 jaar)
samen bewerkt met zijn moeder Marina

Omweg

2011-02-15T10:11:00.034+01:00

Marina

Prille liefde

2011-02-14T13:02:00.004+01:00

Marina

Fact Checkers Guide to the Galaxy

2011-02-03T00:01:00.002+01:00

"Once confined to fantasy and science fiction,
time travel is now simply an engineering problem"

Michio Kaku (2003)

U gebruikt een internetbron. Mag dat? Dat is de vraag die kermisexploitant Christian stelt aan een ieder die zich aangesproken voelt. Voor een antwoord zou ik maar wat graag naar de toekomst reizen. De controverse voorbij.

Ik stel me voor: het is 2030. Aldaar blijkt het probleem niet zozeer te zijn of je in 2011 een (internet)bron mocht gebruiken, maar of betreffende bron in de toekomst een bron zou blíjven. En als dat niet in de verwachting lag, hoe men er dan voor zou kunnen zorgen dat de bewuste bron (in welke vorm dan ook) de toets der tijd zou kunnen doorstaan.

Bij mij doemt het beeld op van VOC-schepen die op volle zee vergingen en op de zeebodem terecht kwamen. Deze schepen zijn anno 2011 een rijke bron van informatie. Maar de exemplaren die op de rotsen te pletter sloegen, vielen uiteen in niet meer aan elkaar te lijmen (te reconstrueren) brokstukken. En zo gaat het wellicht ook met onze artikelen, rapporten of andere belangwekkende stukken. Als je wilt dat je nageslacht er onderzoek naar kan doen dan maak je daar meer kans op als de bronnen mee gearchiveerd zijn. Als je er één geheel van maakt, laat je generaties na jou niet eindeloos speuren naar (brok)stukken in het informatieuniversum. Hoe leuk zo'n "baan" als fact checker me ook lijkt te zijn :-)

Marina

Twibis

2011-02-02T17:58:00.002+01:00

Inspiratie: Egypte is weer online & Museumkennis

Waar is hier de hoofdingang?

2011-01-25T17:26:00.000+01:00

Illustratie: Marina

Botsing

2011-01-23T15:05:00.001+01:00

Where Mario meets Peach

they have a headache each

Marina

Pink Cloud Computing

2011-01-13T14:29:00.000+01:00

Illustratie: Marina

Pilonnetje krijgt groeistuipjes

2011-01-11T13:03:00.026+01:00

Toen pilonnetje geboren werd, was hij nog heel klein. Er ging geen dag voorbij of hij werd ouder, maar vergeleken met zijn medepilonnetjes bleef hij klein. Zorgwekkend klein, begreep hij uit de reacties om hem heen. Na school wachtten zijn klasgenootjes hem op. Ze gooiden hem dan in de lucht en riepen: “Pilonnetje is een kleintje, pilonnetje is een kleintje“ gevolgd door het kleinerende "Na, na, na, na, na". Pilonnetje ging er best wel onder gebukt dat hij blijkbaar groter zou moeten zijn dan hij was. En dat maakte hem er bepaald niet reusachtiger op.

Pilonnetje vroeg zich af hoe hij groter zou kunnen lijken en zocht naar voorbeelden in zijn omgeving. Zijn papa, mama, broers en zussen verschenen altijd als glinsterende, grote pilonen aan het ontbijt. In vol ornaat gingen ze dan naar hun werk, de sauna en de supermarkt enzo. Maar in het holst van de nacht - als zij zich onbespied waanden - bleken ze al net zo klein te zijn als hij. Zo niet kleiner! Dát bracht pilonnetje op een idee. Op een dag tippelde hij stoutmoedig de slaapkamer van zijn ouders binnen. Vóórdat hij zich kon bedenken, griste hij een prachtige grote pilon uit hun verkleedkast. Vliegensvlug zette hij 'm over zijn eigen oranje-wit-gestreepte heen. Pilonnetje kreeg het daar best benauwd van. “Liever benauwd dan gepest”, hoorde hij zichzelf gesmoord weerklinken. En hij zwoor dat hij zijn prachtpilon nooit meer af zou zetten.

De strategie van pilonnetje leek te werken. Zijn klasgenootjes waren nogal onder de indruk van al het geschitter en wilden net zo zijn als hij. Zelfs zijn vader en moeder leken nu meer oog voor hem te hebben en zeiden: “We wisten dat je het in je had”. Toch knaagde er iets onder al het uiterlijk vertoon. Elke keer als iemand zei dat pilonnetje zo’n mooie, grote pilon was, kon hij het compliment eigenlijk niet echt serieus nemen. Hij hoorde zichzelf dan zachtjes protesteren: “Pilonnetje is een kleeeeeintje”. Om zijn gemor te overstemmen bleef pilonnetje verlangen naar oorverdovend applaus. Hij wilde zoooooooooveel bewondering dat hij uiteindelijk ook zelf zou geloven dat hij best heel erg groot en prachtig was en “zie je wel” zou kunnen zeggen. Tegen wie wist hij zelf eigenlijk ook niet.

Op een dag hielden de complimenten op. Schitterende pilonnen waren uit. Pilonnetje had de zijne best in willen wisselen voor een ander sociaal gewenst exemplaar, maar dat lukte hem niet. Inmiddels was hij zo vergroeid geraakt met zijn grote pilon dat hij deze echt niet zonder kleerscheuren in kon ruilen.
Nu niemand meer zijn kant op keek, kon hij pas zien wat hij al die tijd had willen verstoppen: hij was niet groot genoeg geweest om toe te geven dat hij eigenlijk nog heel klein was. “Maar nu hoef ik me voor niemand meer groot te houden”, sprak pilonnetje zichzelf bemoedigend toe. Hij had deze heldhaftige zin nog niet helemaal uitgesproken of zijn grote pilon begon al scheuren te vertonen.

En pilonnetje groeide nog lang en gelukkig.

Verhaal en illustratie: Marina

The final countdown

2010-12-19T11:15:00.004+01:00

Het is weer die tijd van het jaar

dat ik me graag opsluit in de vrijheid
van de woorden van Francis Bacon:

"Het is het beste om oud hout te verbranden,

oude wijn te drinken,

oude vrienden te vertrouwen,

en oude auteurs te lezen"

Proost @all!

Marina

Dromend van Zandvoort

2010-12-06T13:57:00.002+01:00

Ik verlang naar zomersproeten

en warm zand tussen mijn voeten

Illustratie: Marina

Tweekoppig draakje verliest haar koppigheid

2010-12-03T14:00:00.003+01:00

Tweekoppig draakje had twee koppen. Altijd al, voor zover zij zich kon herinneren. Omdat haar vader en moeder er allebei maar één hadden, had draakje geconcludeerd dat zij één kop van haar vader had geërfd en één van haar moeder. Het leek haar wel bijzonder om straks zelf draakjes op de wereld te zetten, maar het baarde haar wel zorgen dat die – als haar redenering klopte - dan op zijn minst driekoppig zouden zijn. Om van het nageslacht van het nageslacht nog maar niet te spreken. Knap ingewikkeld allemaal. Maar ja, draakje moest niet te ver op de zaken vooruitlopen. Hoewel dat wel haar gewoonte was.
Twee koppen was nog wel te doen, vond draakje. Of sterker nog: twee was eigenlijk een voorwaarde om de dochter van deze draken van ouders te zijn. Zo kon zij met de ene kop met haar moeder praten en met de andere met haar vader. Want haar vader en moeder, nee, die praatten al lang niet meer met elkaar. Of je moest het gooien met botten en elkaar grommend de blote tanden laten zien tot praten willen rekenen natuurlijk.
Zonder haar twee koppen zou ze vast en zeker door één van beide ouders het hol uitgezet zijn. En dat was voorwaar geen sprookjesachtig vooruitzicht voor een klein draakje zoals zij.

Kleine draakjes worden groot en toen draakje haar ouderlijk hol verliet, bleef ze zoeken naar andermans problemen. Zolang ze maar in onder- of bovenhuidse conflicten kon wroeten en bemiddelen, voelde draakje zich gelukkig. Of nou ja, gelukkig... Zo hadden haar twee koppen tenminste allebei werk. Maar in tijden dat er geen vacatures voor drakenmediation waren, merkte ze dat haar koppen zich tegen elkaar keerden. Zo kon draakje bijvoorbeeld uren in de helleveegshop staan om te bepalen welke draken-gel ze zou nemen. “Ja, die niet” en “Nee, die wel”, brulden de koppen elkaar toe. En telkens weer was daar het moment dat ze de interne tweestrijders zo zat was, dat ze gewoon maar de hele shop leeg kocht. Ze kon simpelweg niet toestaan dat één van haar stemmen de overhand kreeg. En terwijl ze weigerde één van haar koppen te buigen, vulde haar grot zich gestaag met spullen die ze niet nodig had.

Draakje werd er maar niet jonger op en inmiddels ging haar biologische klok opgewonden tekeer. Ze stuiterde de wereld rond op zoek naar een draakachtige man. De meeste draken zetten het op een vuurspuwen als ze hoorden hoe haar twee koppen elkaar bestrijdden. Juist toen draakje bij de pakken neer wilde gaan zitten, liep ze de ware draak tegen het lijf. En hij bleef. Het maakte hem nooit uit met welke van de twee koppen ze sprak. Ze hadden het klaarblijkelijk niet tegen hem want ze spraken in de verleden tijd. Hij was juist verliefd op 't draakje tússen de regels.
Draakje vond het wonderbaarlijk dat het blijkbaar niet bij iedereen nodig was om één van haar koppen de boventoon te laten voeren. Nu pas realiseerde ze zich dat haar twee stemmen steeds voor háár beurt spraken. En de twee drakenmonden die elkaar zo bestreden hadden, gromden in koor: “Ik ben niet langer mijn vijand".

In staat van grote verwarring en blijde verwachting veegde draakje haar grot schoon. Toen er kleine draakjes kwamen, waren ze drie- noch tweekoppig. Koppig waren ze wel, zoals het kleine draakjes betaamt.

Illustratie en Verhaal: Marina

Een goed gesprek

2010-10-27T22:00:00.004+02:00

Ik ontmoette onlangs een man van veel woorden. Hij vertelde me dat hij op cursus was gestuurd om te leren luisteren en dat dat nog niet zo goed lukte. Het liet hem zichtbaar niet koud dat zijn medecursisten daar zo over dachten, maar hij wist gewoon echt nog niet hoe hij dat voor elkaar zou moeten krijgen, dat luisteren. Hij biechtte op dat hij blijkbaar een hardnekkig geval was, want zijn vader had hem ook altijd met harde hand laten weten dat hij moest leren luisteren. Zonder veel succes.

"Luisterde je vader wel naar jou dan?", vroeg ik hem bijna retorisch. "Nee, bepaald niet", zei de man. "Van wie had je dat luisteren dan moeten leren?", vroeg ik oprecht nieuwsgierig. Heel even was het stil, waarna de onophoudelijke woordenstroom al snel weer op gang kwam.

Misschien kan een mens pas echt luisteren als hij zichzelf heeft verstaan.

Marina

Testimonial for Chenta

2010-10-14T12:50:00.001+02:00

Onlangs heb ik me aangesloten bij het trainersnetwerk van Chenta. De trainers vroegen zich af hoe ze meer ruchtbaarheid zouden kunnen geven aan hun diensten. "Breng een opdrachtgever in beeld", was mijn suggestie. Je kunt jezelf nog zo geweldig vinden; het gaat er toch om dat de klant kan vertellen wat je teweegbrengt. En voor ik het wist, zat ik - gewapend met camera en potlood - in een interview met Elise Ruesink van Kramp. Zij vertelde wat Chenta voor haar organisatie betekent. En deze presentatie - die op de website van Chenta komt te staan - is daar de stille visuele getuige van.

Dank voor het meekijken!

Marina

De licentie voor deze presentatie is CC-by-nc-nd

Touchdown

2010-10-11T19:20:00.006+02:00

"Sometimes I wonder

Why we're always coming down
Why we need to touch the ground
Why I didn't keep on heading
right on up to heaven

I miss my sky"

Heather Nova
with Taylor Rankin playing the violin

(You can download the "official bootleg"
(her words :-) at www.heathernova.com)

Foto: Marina
Inspiratie: Heather's acoustic evening@Nijmegen

Bijziend

2010-10-06T18:10:00.008+02:00

En de bij zag dat het goed was

Foto: Marina@tuin

Ik heb al een bank

2010-10-04T23:40:00.020+02:00

Sociale overwaarde in Plain Dutch:

In dezelfde categorie gefotografeerd: "7 days of inspiration"
geinspireerd door .... 7di

Marina

To follow a library

2010-10-01T08:00:00.000+02:00

Illustratie: Marina

Geinspireerd door het prachtinitiatief "Follow a library on twitter"
(@followalibrary) - vandaag - 1 oktober 2010

Suikerspin

2010-09-24T10:47:00.002+02:00

Weerloos geluk
van suiker gesponnen
Ik tast toe
en tref je niet aan

Ik verdrink
in je belofte
Raak verstrikt
in jouw web
Te zoet voor mij

Web van verwachting
Ragfijn venijn

Ik ben van suiker

Opgelost

Marina

Digital native

2010-09-14T13:40:00.001+02:00

"I'm not a digital native, I'm an analog expat"

Nat Torkington

Negen jaar geleden werden de "digital native en digital immigrant" geboren. De beeldspraak heeft ons veel gebracht. Ze bracht ons het besef dat de wereld blijvend aan het veranderen is. Ze bracht ons het besef dat de jeugd de toekomst heeft. Ze bracht ons een gevoel van urgentie. Soms moet je iets tot (generatie)kloof verheffen om positie te kunnen bepalen.

De metafoor heeft ook tot een gevoel van onoverbrugbaarheid geleid (kloven hebben die neiging). Ouders en leraren hebben zich overweldigd gevoeld door de leergierigheid van hun kinderen en leerlingen. Ze hebben gedacht dat ze niet met hun kinderen mee konden komen en niet mee hoefden te kijken omdat die al digitaal vaardiger waren dan zij zelf. Daarmee diskwalificeerden ouders en leerkrachten zichzelf eigenhandig om een rol te spelen bij het aanwakkeren van media- en informatievaardigheden van hun kroost. Door de digitale wereld neer te zetten als terra incognita werd de kloof eerder groter dan kleiner.

Hoe de kloof te overbruggen? De dilemma's die je tegen komt in de offline en online wereld blijken meer op elkaar te lijken dan dat ze verschillen. Je krijgt er complimenten, je loopt er virussen op, je wordt gepest, je vindt er informatie die niet klopt, je wordt uitgedaagd jezelf te laten zien in wat je kunt. Als je op deze manier naar mediawijsheid kijkt, ontstaat er een gebied waarop je elkaar wel kunt treffen ongeacht het niveau waarop je de techniek beheerst. Kinderen vinden het fijn als je een stukje met hen meeloopt om samen te praten over wat je onderweg tegenkomt. Kinderen waarderen het om jouw ervaringen te horen. Niet als enige waarheid, maar als ijkpunt om hun eigen positie te kunnen bepalen. Om te proeven wat hun past en wat niet. Door vragen te stellen, door te luisteren en kinderen hun eigen antwoorden te laten formuleren kan een mediavaardig kind ook mediawijs (wereldwijs?) worden.

"In spite of them being born into a digital world,

they might get lost, too"

Matthias Poulsen

Tekening & blogpost: Marina

De zwaartekracht respecteren

2010-09-09T09:29:00.001+02:00

"Je wilt graag vliegen, meer dan wat ook. Je wilt echt zo vrij zijn als een vogel en door het luchtruim zwieren. Je gaat bovenop een berg staan en springt eraf. De zwaartekracht laat je naar beneden vallen. Juist dan ervaar je je eigen onvrijheid. Maar als je met respect voor de zwaartekracht een parachute om doet en springt, juist dan ervaar je de vrijheid van de ruimte en zweef je. Niet als een vogel, maar als jij".

Uit: De druppel en de oceaan

Illustratie: Marina

Slow tweet

2010-08-26T14:54:00.096+02:00

Langs de vloedlijn
lag een boodschap
speciaal op mij te wachten

Tussen mij en haar één kurk
en 140 tekens

max

Marina

Hoe herken je talent?

2010-08-19T15:37:00.001+02:00

Marina

Engel zoekt de uitknop

2010-08-14T15:59:00.004+02:00

Engel had een lichtkroon. Altijd al voor zover ze zich kon herinneren. En hoewel ze er haar weg in de duisternis goed mee kon vinden, snakte ze er soms naar de sterrenhemel te kunnen zien zónder het schijnsel van haar lichtende cirkel. Ook de mensen op aarde stelden haar verlichting niet altijd op prijs. Sommigen van hen voelden zich zelfs knap ongemakkelijk in haar aanwezigheid. Engel dacht dat dat misschien zo was omdat zij hun schaduw liever niet onder ogen kwamen. En daar was geen ontkomen meer aan zodra engel verscheen. Haar schijnsel zorgde ervoor dat er niets aan de contouren van iemands schaduw te raden over bleef.

Veel mensen verbleven liever in het duister. Ze vertelden engel dan ook dat ze niet welkom was en beschuldigden haar van schijnheiligheid. Dit soort beschuldigingen had engel vleugels gegeven. Vleugels om op haar eigen tijd te verschijnen en weer te vertrekken als de verloochening haar teveel werd. Als mensen haar het licht in de ogen niet gunden, had het weinig zin om te blijven. Maar in de tussentijd voelde engel zich eenzaam. Eigenlijk kon ze alleen nog met goed fatsoen verschijnen als ze geroepen werd en dat maakte haar keuzevrijheid klein. Te klein, vond engel.

Op een dag was engel zo wanhopig op zoek naar duisternis dat haar een licht op ging. Als ze haar licht nou gewoon uit zette? Tot in al haar vezels van haar mooie gewaad raakte ze ervan overtuigd dat dat een goede - zo niet de enige - manier was om haar eenzaamheid te ontlopen. Omdat ze zelf niet bij de uitknop kon, besloot ze engel 2351 te vragen om haar te helpen. Maar engel 2351 vertelde haar dat een engel zonder licht ten dode opgeschreven was. Zo had engel het nog niet bekeken. Ze vroeg of engel 2351 er nooit last van had gehad dat mensen haar wegstuurden. "In het begin wel", gaf engel 2351 toe "maar nu verschijn ik alleen nog bij mensen die in me geloven". Het was een gevleugelde uitspraak die haar de rest van haar engelenbestaan bij zou blijven.

Vanaf die dag wist engel dat engelen bestaan.

----

Illustratie & Verhaal: Marina

Inspiratie opgedaan door het lezen van een artikel in de wetenschapsbijlage van het NRC van 7/8 augustus. In dat artikel valt te lezen dat altruïsten net zo min welkom zouden zijn in een groep als egoïsten. You look so good that you are making me feel bad. Een andere illustratie die ik daarbij maakte is deze.

Buideldier de tassendief

2010-07-13T22:40:00.004+02:00

Buideldier had een buidel. Altijd al, voor zover hij zich kon herinneren. Had buideldier nog een heel bescheiden exemplaar; zijn vader en moeder hadden een heuse tas! Het ware zulke joekels dat hij soms betwijfelde of er eigenlijk wel een papa en mama achter scholen. Dat vond hij jammer. Als hij zijn ouders niet goed kon zien, zouden ze vast en zeker ook niet zo'n al te best uitzicht hebben op hem. En dat had hij wél nodig: gezien worden. Buideldier wilde zo graag dat zijn ouders hun tas even weg zouden leggen. Al was het maar één keer om even hallo te zeggen tegen hun zoon, buideldier. Maar dat gebeurde niet.

Buideldier kwam op het geniale idee om zijn ouders te vragen of híj hun tas dan misschien even zou dragen? Maar zijn ouders ontkenden in alle toonaarden dat ze een tas droegen en vroegen of hij ze soms zag vliegen. Tegen zoveel ontkenning kon buideldier niet op. Hij kon niet anders dan concluderen dat hij een gave had: hij zag tassen die anderen niet konden of wilden zien. En zijn vader en moeder hadden hun ogen klaarblijkelijk in de tas. Ergens snapte hij ook wel dat zijn ouders de inhoud van de tas niet lieten zien. Het scheen hem namelijk toe dat er niet al te veel moois in zat. Hij vermoedde onderdrukte gedachten, duistere praktijken, gemengde gevoelens, tranendalen, bergen woede, bodemloze putten. Dat soort dingen. Omdat hij zijn papa en mama niet kon overhalen hun tas voor hem te openen, ging hij over op plan B. Elke dag zou hij een beetje van "het grote verdriet" stelen. En op een dag had hij dan vast genoeg gestolen om een blik op zijn ouders te kunnen werpen.

Gaandeweg vulde de buidel van buideldier zich met zoveel narigheid dat hij er letterlijk onder gebukt ging. Op een dag begon hij zich daarover te beklagen. Maar een erg goed verhaal vonden zijn vrienden het niet: "Dus je draagt verdriet van iemand die zijn verdriet niet ziet of wil zien en dat vind je zwaar? Waarom stop je er dan niet mee?". Buideldier vond dat zijn vrienden wel een punt hadden, maar het leek alsof hij niet anders kon. "Ik ben tassenziener en tassendrager eerste klasse", probeerde hij zijn inspanning alsnog met trots aan zichzelf te verkopen. Maar eigenlijk geloofde hij er zelf niet meer in. Zijn uitzicht was inmiddels tamelijk belabberd geworden en hoorde bepaald niet bij een eerste klasse arrangement. Buideldier besloot voorzichtig een blik te werpen over de rand van zijn goedgevulde buidel. Met dichtgeknepen ogen zag hij wat hij niet had wíllen zien: de tas van zijn ouders was geen centimeter gekrompen. Hij had hun tas niet gestolen; hij had 'm eerder gekopieerd! Buideldier werd ontzettend verdrietig om dit inzicht. Zo verdrietig dat hij zijn grote verdriet liever in zijn buidel had gesmoord. Maar er was geen houden meer aan.

Na een oeverloze huilbui die wel weken leek te duren, voelde hij zich ineens stukken lichter. Buideldier wist: vanaf vandaag draag ik alleen nog maar mijn eigen buidel. Een aantal van zijn vrienden herkenden buideldier niet meer terug in al die ruimte en zegden de vriendschap op. Dat maakte buideldier verdrietig. Maar er was geen weg terug. Verderop ontmoette hij allerhande buideldieren die hij voorheen links zou hebben laten liggen. Buideldieren die niet gebukt gingen onder andermans tassen. Buideldieren die zich best in de buidel wilden laten kijken. Het was een buidelgewone ervaring.

En vanaf die dag buitelde buideldier gelukkig verder.

---

Verhaal & illustratie: Marina
Inspiratie opgedaan bij Parre en Deden

Robin van Beesie

2010-07-02T09:15:00.001+02:00

"Alleen fan zijn van winnaars is te gemakkelijk"

inwoner uit Rio de Janeiro
(NOS-journaal van 1 juli 2010)

Foto & Spielerei: Marina

Meer mooie foto's van beesies
vind je in "Waar hangt jouw beessie uit?"

Wat er pret

2010-06-30T10:00:00.000+02:00

Foto: Marina

Struisvogelpolitiek

2010-06-24T17:30:00.000+02:00

Ik weet het: het mooiste zou zijn
als ik onvindbaar was
en altijd naar mezelf bleef zoeken.
Hoe interessant zou dat niet zijn!
maar ik ben zó vindbaar ...
zó voor het oprapen ..

doe het licht uit, struikel over mij!

Toon Tellegen

Illustratie: Marina

Met dank aan Jasper Jobse
voor de attendering op deze parel van Toon

Meer, meer, meer

2010-06-10T23:59:00.000+02:00

Complimenten zijn als fast food
voor de innerlijke criticus

Gepubliceerd in WILLEM

Marina

To lay this book in my lap

2010-05-29T12:00:00.002+02:00

Eén week een iPad te leen en I like it. Vooral voor het lezen van boeken. Je kunt interessante passage's markeren en doorzoeken, definities van woorden opzoeken en kijken wat andere mensen hebben onderstreept. Je slaat de bladzijden om met hetzelfde gebaar als in de gedrukte versie. Je laat slechts de natte vinger achterwege. Ik mis de geur van boeken (nog) niet. En altijd een leeslampje bij de hand. De boekenverslinder die ik ben, ziet ongekende mogelijkheden in lastenverlichting en extern geheugen (in welk boek las ik dat ook alweer?).

Ik irriteer me ook: foto's uploaden kan vooralsnog niet via het geheugenkaartje van mijn fototoestel. En ik heb vragen: Hoe zit het met de backup? Blijven de data ook van mij? Ik denk aan de boodschap van Jonathan Zittrain. De iPad, iPhone, XBox, Wii etc. zijn allemaal zogeheten 'tethered appliances'. Dat zijn producten met internet toegang waarop software staat die niet zomaar veranderd kan worden zonder tussenkomst van de verkoper en geselecteerde partners. Code = Law. Enerzijds is dat prima omdat je daarmee een virusvrij apparaat koopt dat lekker snel opstart en het gewoon blijft doen. Anderzijds ruilen we de vrijheid om willekeurige software te downloaden en te veranderen in voor wannahave applicaties in de App store. Juist omdat de iPad en haar opvolgers het in zich hebben een PC-vervanger te worden, kun je daar vragentekens bij zetten. Zittrain doet dat met verve in een recent interview met Business Daily.

"The beauty of the internet was that it was utterly democratic.
Open to all: the rich, the poor, the insane",

zegt de interviewer alsof de weg terug allang is volgegroeid met doornenstruiken ...

Marina

Voor een echt succesvol project

2010-05-19T19:19:00.017+02:00

Voor de Projectmanagement Glossy bracht ik de nieuwste gereedschappen voor projectmanagers in beeld. En hoewel het ontzettend gaaf is om je beelden A4-in-print te zien, was het project voor mij al geslaagd voordat de drukker er aan te pas kwam. Als iemand gemotiveerd is, dan volgt "succes" vanzelf.

De 4 ingrediënten waarop mijn motivatiemotor blijkt te lopen:

Mijn opdrachtgever sprak me aan op mijn passie en professionaliteit daarin. "Wie geïnspireerd is, wordt zelfsturend", wist ze.
Ik kreeg de vrijheid om het project uit te voeren zoals ik dat voor ogen had. Dat kon ook omdat mijn opdrachtgever me aansprak op dingen die ik - helemaal vanuit mezelf - ontzettend leuk vind om te doen en goed kan (punt 1)
Ik vond bovenal voldoening in het proces - het bedenken en fotograferen - zelf. Simpelweg omdat ik geen gelukzaliger momenten ken dan de momenten waarop het me lukt om hokjesgeesten te verdrijven en zo zicht te krijgen op nieuwe mogelijkheden.
Gewapend met een deadline spraken we wederzijds het vertrouwen uit dat ieder zijn deel van het proces voor zijn rekening zou nemen. Bij het uitspreken van vertrouwen hoort het nemen van de bijbehorende verantwoordelijkheid. Er werd niet getrokken aan dode paarden. Deze paarden liepen uit zichzelf de benodigde PK.

Zijn dit nieuwe inzichten? Zeker niet. De menselijke motivatiemotor loopt volgens mij al sinds mensenheugenis warm op deze ingrediënten. Met bankschroeven kun je mensen best harder laten lopen, maar nooit zonder daar uiteindelijk de prijs voor te betalen.

Waar jouw loopt motivatiemotor warm van?

Marina

Vrijheid

2010-05-05T20:40:00.003+02:00

Vrijheid is niet kwetsbaar vanwege het handelen van één man
Ze is kwetsbaar vanwege de macht die wij hem geven over ons handelen

Marina

De Ja in de Nee zien

2010-04-29T11:07:00.032+02:00

"Ik ben niet dwars,
ik wil alleen iets anders dan jij"

Julia, 4 jaar

Illustratie: Marina

Schildpad gaat zijn eigen weg

2010-04-20T11:32:00.016+02:00

"Schildpadden kunnen meer over de weg vertellen dan hazen"

Kahlil Gibran

Schildpad had een schild. Altijd al, voor zover hij zich kon herinneren. En ook zijn vader, zijn moeder, zijn zusjes en zijn broers hadden er één. Blijkbaar zat het in de familie. Toch waren er soms mensen die zijn schild wilden oplichten alsof ze wilden bewijzen dat er zacht, kwetsbaar, week vlees onder zat. Schildopeners, koevoeten, geen gereedschap lieten ze ongemoeid. Dat snapte hij niet. Wat begrepen ze nou niet aan schildpad?
Nee, met schildoplichters wilde schildpad niets te maken hebben. Dan trok hij snel zijn kopje naar binnen en plaatste hij een bordje "Niet Thuis" aan de ingang.

Hij kende ook mensen die hem op handen droegen omdat ze het zo knap van 'm vonden dat hij zo'n zwaar schild mee kon torsen. Wat ze maar niet leken te begrijpen was dat ze hem daar helemaal geen plezier mee deden, met dat op handen dragen. Met zijn beentjes bungelend in de lucht riep hij dan uit dat hij graag neergezet wilde worden en dat hij zijn schild best zelf kon dragen. Was zijn draagvermogen nu niet juist de reden dat ze überhaupt waren begonnen met hem te bewonderen? Dovemansoren leken ze te hebben, de ophandendragers.

Met gelijkgeschilden filosofeerde schildpad wel eens over een schildvrij leven. Ze bedachten dat ze uit hun schild zouden kruipen als er niemand in de buurt was die iets in zijn schild voerde. Ze zouden het op zijn kop leggen, erin springen en van de helling af roetsjen. Of ze zouden er een vaartochtje in maken. Dat lag er dan maar net aan hoe hun schild stond. Om vervolgens weer snel in hun schild te kruipen. Schildpadden hadden wel een naam hoog te houden, tenslotte. Nee, zwaar of niet. Schildpad was wie hij was dankzij zijn schild. Niet ondanks zijn schild. Punt uit.

Op een morgen werd schildpad wakker met een knagend gevoel. Tot nu toe had zijn leven in het teken gestaan van zijn schild. Hij had erover gepraat, hij had zich erin verstopt, hij had zich beklaagd over mensen die zijn schild tot doel verhieven, maar dat was allemaal in de wandelgangen. Hij had feitelijk nog geen stap gezet.

Die dag nam schildpad een moedig besluit.

Schildpad ging op pad.

-------------------------------------------

(verhaal & illustratie: Marina)

Waß ich zu sagen hätte

2010-04-16T16:24:00.002+02:00

Peuker kunnen we het niet maken

gespot op een station ergens in Nederland

Je DNA volgen

2010-04-15T09:00:00.004+02:00

"Lot's of people have been born with great DNA
and yet eventually found themselves at a
professional standstill, frustrated, miserable, stuck.

Why?

Because they weren't doing what they loved more
than anything else in the world"

Gary Vaynerchuk in "Crush it!"

Illustratie: Marina

Bandbreedte

2010-04-15T08:55:00.000+02:00

Informatie kruipt waar het niet gaan kan

Bandbreedte: het zwarte goud van de 21e eeuw.
Vandaag het nationale breedbanddebat.

Mijn camera vergaapt zich ondertussen

aan de laserstralen in de glasvezels

die eenheden van informatie mijn kant opschuiven.

Bijna nog mooier dan informatie zelf.

Marina

Onvoltooid Verleden Tijd

2010-04-05T13:30:00.001+02:00

"If you focus on what you left behind,

you will never be able to see what lies ahead"

Gousteau (Ratatouille)

Illustratie: Marina

Vragen die uitsterven

2010-03-29T11:59:00.001+02:00

Foto Marina

Who's bad - part 2: Plagiaat

2010-03-28T22:45:00.006+02:00

"Het internet maakt in potentie van iedereen een boef"

Sanne Roemen

Als ik mijn kinderen hun spreekbeurt zie voorbereiden dan weet ik: zij zijn er niet op uit de rechten van anderen moedwillig met voeten te treden. Plagiaat komt in hun woordenboek niet voor. Kinderen spelen per definitie met wat er voor handen is. Dat achter de informatie die in één klik op het scherm verschijnt een wereld aan makers zit, is op het eerste gezicht niet meteen evident. Dat er op deze informatie dan ook nog rechten kunnen rusten is iets dat je ze moet onderwijzen. Informatiebewustzijn groeit niet vanzelf.

Dat het belangrijk is recht te doen aan de inspanningen van de maker, kun je hen gemakkelijk duidelijk maken. Als ze met een tekening thuis komen en ik zeg: "dank je wel" en zet er vervolgens mijn naam onder, dan zijn ze verontwaardigd (stel ik me voor :-)). Toch maakt zo'n soort grapje duidelijk dat informatie altijd een gezicht heeft, ook al kunnen we haar niet direct zien. En dat het ergens ook fijn is om die mensen - op wiens informatie je voortbouwt - erkenning te geven in de vorm van een dankbare link.

Zelfs met een grote portie informatiebewustzijn is het nóg niet altijd gemakkelijk de wet op internet goed na te leven. Simpelweg omdat veel informatie geen eenduidig gezicht heeft. Zo kwam ik bij het zoeken naar materiaal met "Public Domain" als Creative Commons licentie toch nog bedrogen uit. De typewriter song die ik graag wilde gebruiken, bleek bij nazoeken een liedje uit 1950 van Leroy Anderson die zeker nog geen 70 jaar dood is. Ook het feit dat foto's een Creative Commons licentie mee hebben gekregen geeft geen zekerheid. Iemand kan tenslotte materiaal van anderen onder die licentie ter beschikking stellen. Dat je op materiaal met een Creative Commons licentie zoekt, geeft informatie over jouw intentie om materiaal te gebruiken dat je ook mág gebruiken. Het biedt je desondanks geen zekerheid en ook geen vrijbrief.

Ik stel me graag de vraag: Kun je de architectuur van het internet zodanig beïnvloeden dat het makkelijker wordt om bestaande delen legaal te combineren tot iets nieuws? Zou software om plagiaat te detecteren daar bijvoorbeeld een handje in kunnen helpen? Hoewel de insteek in eerste instantie gericht lijkt op controle achteraf - en wantrouwen - kan dit soort software er in de toekomst wellicht juist toe dienen informatiegebruikers - vooraf - te helpen achterhalen wie het gezicht is achter de informatie die ze vinden en op welke manier ze daarop mogen voortbouwen. Voor muziek zie ik een mooie toekomst voor muziekherkenningssoftware zoals Shazam waarmee je de muziekvingerafdruk van een gevonden muziekstuk snel kunt achterhalen. Even mixen met de catalogus van Buma/Stemra die je dan vertelt waar je aan toe bent. Buma/Stemra zelf geeft aan daar vooralsnog geen plannen voor te hebben.

Morgen is allang begonnen.

Blogpost & Illustratie: Marina

Out of the box

2010-03-27T11:44:00.003+01:00

"If you are not able to think out of the box,

just shrink the box"

Vidi

"There is no box"

bRed

Sluipreclame (a.k.a. Sony E-reader)
met foto van spekhappend kind van de hand van Marina

Bedreigde lettersoorten

2010-03-24T10:00:00.009+01:00

"Woorden schieten te kort en dat al zo lang"

Aart Kok

iPad met foto van Marina

Piraten van het informatieluchtruim

2010-03-22T14:29:00.000+01:00

"It's not about piracy; it's about opportunity"

Hilary Rosen

Illustratie:
Piratenhaak van zoons die "Blown to Bits" hackt

The shape of books to come

2010-03-18T23:58:00.004+01:00

Illustratie: Marina

Anyway

2010-03-15T18:30:00.001+01:00

People are unreasonable,
illogical and self-centered

Love them anyway

If you do good, people will accuse you
of selfish, ulterior motives

Do good anyway

If you are successful you will attract
false friends and true enemies

Succeed anyway

The good you do will be
forgotten tomorrow

Do good anyway

Honesty and frankness
make you vulnerable

Be honest and frank anyway

What you spend years building
may be destroyed overnight

Build anyway

Give the world the best you have
and you'll get kicked in the teeth

Give the world the best you've got - anyway

Bron:

Volgens Hé, ik daar staat dit geschreven
op een muur van een weeshuis in India

Foto: Marina

Code = Law Remix

2010-02-10T12:10:00.007+01:00

Met dank aan Arnoud Engelfriet

Who's bad

2010-02-04T23:14:00.010+01:00

"Was het maar zo eenvoudig.
Was het maar zo dat er slechte mensen bestonden die
ergens in het geniep slechte daden bedrijven,
zodat we ze enkel hoefden af te zonderen en te vernietigen.
Maar de scheidslijn tussen goed en kwaad
loopt dwars door het hart van ieder mens.
En wie is bereid een deel van zijn eigen hart te vernietigen?"

A. Soltzjenitsyn

Illustratie: Marina

je digitale alter ego

2010-02-02T09:31:00.011+01:00

"Soms verwarde ik mijzelf met mijn schaduw.
Zoals men het woord met het woord verwarren kan"

G. Kouwenaar

Illustratie: Marina

safe internet

2010-01-20T09:03:00.011+01:00

"Build bridges instead of walls"

Foto Marina

"Bits of Freedom" T-shirt ontwerp

2010-01-14T14:35:00.015+01:00

Bits of Freedom zoekt creatieve geesten die een ontwerp willen maken voor een T-shirt. Mijn duit in de ontwerpzak zie je boven. Deze is geïnspireerd door de vredesduif die in de vredeskerk van Gouda hangt. Met haar in mijn hoofd heb ik een ontwerp gemaakt dat naast een duif een uitgestoken hand moet voorstellen. De duif heeft als vredestak een deel van het logo van Bits of Freedom in haar mond.

Update: De ontwerpen die op een T-shirt komen te staan vind je op de site van Bits of Freedom

Marina

skatebaan wijsheid

2010-01-08T16:48:00.000+01:00

Een schitterend ongeluk ..

2010-01-05T11:00:00.001+01:00

.. voor alle mensen in een verkeersinfarct

Foto Marina

Relativitijd

2009-12-31T13:30:00.000+01:00

"Tijd bestaat alleen maar
omdat anders alles tegelijk zou gebeuren"

Albert Einstein

2009: een jaar van herijking en verrijking, grote verwarring en ultieme helderheid. Vanavond houd ik haar nog één keer stevig en teder in mijn armen. Morgen begint een nieuwe dag, een nieuw jaar. Voor jou, voor mij, voor velen met ons. Tijd verbindt het (on)zichtbare. Daarom houd ik zo van haar.

Tot 2010!

Marina

Weeralarm

2009-12-29T10:35:00.005+01:00

"Ik denk dat het weeralarm
niet zo goed helpt tegen het weer"

Pepijn (8)

Het enige weeralarm waar deze home made iglo
een boodschap aan had was dooi

Naar het schijnt

2009-12-28T16:50:00.001+01:00

"Kinderen en dronkaards spreken altijd de waarheid"

Als kind verbaasde ik me altijd enorm over de manier waarop de maan in vele kinderboekjes verscheen. Getekend met neus en mond. Ik had haar zelf nog nooit op die manier aanschouwd, maar tekende haar - net als mijn leeftijdgenootjes - toch maar zo omdat ik daar de meeste waardering mee leek te oogsten. Als ik een - in mijn ogen - realistischere weergave van de maan tekende, leek ik steeds uit te moeten leggen wat daar aan de hemel pronkte. De versie met neus en mond kon - zonder vragen - op een goedkeurende glimlach rekenen en die hebben kinderen nou eenmaal graag. Voor zo'n glimlach tekende ik dat wat recht was graag krom.

Vorige week zag ik een pracht van een maansikkel aan de hemel staan. Ik fotografeerde haar zonder statief. Dat is niet bepaald volgens de fotografische etiquette en ik wist ook wel dat mijn poging daardoor niet al te veel kans van slagen had, maar serendipiteit wil ook wat. En zie. Daar was ze dan. In levende lijve. Zonder photoshop. Met mond en neus en al!

Ondertussen maakte mijn hoofd overuren om dit toeval te verklaren. Zou de maansikkel er voor volwassenen in een staat van pupilverwijding soms ook zo uit kunnen zien? Zou het niet heerlijk zijn om die glimlach van mijn ouders met terugwerkende kracht te begrijpen?

Zal ik de volgende keer dat ik ietsiepietsie te veel gedronken heb naar de maan durven kijken? Of zal ik nog even vast houden aan het heerlijke gevoel dat mijn - al dan niet op hol geslagen - fantasie mij bij deze geeft. Krom praten wat recht is, is zo gek nog niet :-)

Marina

klimaattoppers

2009-12-10T11:32:00.010+01:00

Tekening door Marina
aangevuld met Falcon1961's Bowling Ball

Sociale netwerkspelen: iedereen invloedrijk?

2009-11-26T16:03:00.003+01:00

"The good news is: they're hyperconnected.
The bad news is: that's all they are"

Hugh MacLeod

De Amerikaanse droom

Je kijkt nogal op tegen beroemd netwerker Arie. Ergens wil je net zo zijn als hij. Hij verzekert je dat iedereen kan zijn zoals hij - dat hij je beroemd kan maken zelfs - en vraagt je met jouw prachtige ideeën zijn netwerk te komen versterken. Je krijgt er een deel van zijn netwerk bij. Zijn roem straalt op je af. Nog even en je kunt het pakken. Je bent reuze enthousiast, werkt je een slag in de rondte voor Arie, en bent vanaf nu de levende PR voor het netwerk. Jij brengt op jouw beurt je kennissen in. Je roem stijgt. Die van Arie nog meer. De mensen aan de top worden steeds rijker of - in de wereld van sociale media - invloedrijker. Het spel gaat door omdat succesverhalen meer aantrekkingskracht hebben dan kritische geluiden. Maar als de valuta (geld? status? invloed? aandacht? nieuwe leden?) waarin belegd wordt toch niet aan de bomen blijken te groeien, stort de droom op een gegeven moment onvermijdelijk in.

Iemand zijn
Eén van de beloften van het sociale web is dat iedereen invloedrijk kan zijn. Meer mensen dan ooit hebben weliswaar hun 10 minutes of fame mogen beleven, maar de echte invloed is nog steeds voorbehouden aan een minderheid. Invloed is een relatie. Er zijn mensen die invloed hebben en zij die het 'verlenen'. De web 2.0 wereld is verre van plat. De hierachie - met benamingen als 'volgers en volgelingen' - is ingebakken in de architectuur van de software. Daarmee doorbreek je geen klasseverschillen maar houdt je ze juist in stand.
Als netwerkers gaan voor grote winsten voor zichzelf, zal dat uiteindelijk een niet-productieve uitkomst hebben op het geheel. Het sociale netwerkspel kan best doorgang vinden als de connectors of influentials op een gegeven moment bereid zijn een deel van de winst weer in te leveren. Als het sociale web echt sociaal was zou dat gebeuren. Maar als de winst is dat je "iemand bent", lever je dat dan zomaar in? Je hebt er tenslotte hard voor gewerkt. Worden invloedrijke netwerkers zo niet gewoon de CEO's van wereld 2.0 in plaats van de katalysatoren die nodig zijn om een netwerk organisatie levend en gezond te houden?

Durf jij kritisch te kijken naar je eigen rol in het sociale web? Wie ben jij? Iemand die anderen status verleent? Een CEO of een katalysator? Katalysatoren ontlenen hun waarde niet aan het sociale web. Ze kunnen weer loslaten zonder zichzelf te verliezen.

"The crucial point is not that inequalities exist,
but that they are being perpetuated in recurrent patterns—
they are not always the result of individual success or failure,
nor are they randomly distributed throughout the population.
In the contemporary United States,
the structure of wealth systematically transmits
race and class inequalities through generations
despite deep-rooted belief otherwise"

http://en.wikipedia.org/wiki/American_Dream

Blogpost & Beeld van Twoker:
Marina

NVB09: Vasalisa de Wijze

2009-11-19T16:40:00.001+01:00

Op NVB09 vertelde verhalenvertelster Mirjam Mare ons het verhaal van Vasalisa: een feest van een verhaal voor een ieder die zijn weg zoekt en niet die van een ander. Ik las het verhaal eerder in het prachtboek "De ontembare vrouw" van cantadora Clarissa Pinkola Estés. Een cantadora is een bewaarder van oude verhalen.

Het sprookje Vasalisa
Vasalisa begint met "er was eens en er was eens niet" om je erop attent te maken dat in de verhalenwereld niets is wat het lijkt. Vasalisa is nog een kind als haar moeder sterft. Op haar sterfbed geeft ze haar dochter een lappenpopje die haar altijd hulp zal bieden. Vasalisa's stiefmoeder en stiefzussen kwellen haar en laten haar hard werken. Als ze op een dag het vuur uit laten gaan, sturen ze Vasalisa het bos in naar de boosaardige Baba Jaga - de heks - om vuur te vragen. In het bos vraagt Vasalisa het popje steeds om raad als ze twijfelt over de weg naar het huis van de heks. Baba Jaga's huisje blijkt op kippenpoten te dansen, de grendels op de deuren zijn van mensenvingers. Vasalisa vraagt vuur aan Baba Jaga, waarop de oude heks haar een batterij aan taken geeft die ze eerst moet verrichten: het erf en het huis vegen, beschimmeld mais van goede mais scheiden, maandzaadjes van aarde scheiden. Die taken kan Vasalisa door de hulp van haar lappenpopje moeiteloos voltooien. Daarna stuurt Baba Jaga haar met een schedel met gloeiende ogen terug naar huis. Aldaar verbranden die gloeiende ogen de stiefmoeder en de stiefzusjes. En dat is het abrupte einde van het verhaal.

Gruwelijk? Integendeel. Niets is immers wat het lijkt.

Weet jij het verschil tussen zaken die naar je lonken
en die naar je roepen vanuit je ziel?

Clarissa Pinkola Estés

Sneeuwwitje

Persoonlijk vind ik de look-a-likes van dit verhaal - zoals Assepoester, Doornroosje en Sneeuwwitje - veel gruwelijker. Stiefmoeders en stiefzussen in overvloed, hard werkende prinsessen maar ze nemen het heft niet zelf in handen: ze wachten (desnoods 100 jaar) op een prins om hen te redden. In Sneeuwwitje wordt de boze stiefmoeder neergezet als het kwaad en Sneeuwwitje als goed. Sneeuwwitje pakt - twijfelend - de appel. Die twijfel vertelt ons dat haar intuïtie prima in orde is, maar ze luistert er niet naar. Had ze de appel vriendelijk doch beleefd afgeslagen en de heks een aantal pittige vragen gesteld, dan was ze ongetwijfeld meer over haar eigen duistere en krachtige kanten te weten gekomen. Maar wederom komt er een prins om de boel te redden. Wat leert ze daarvan? Niets. Wat voor boodschap geven we onze kinderen mee? Dat ze vooral moeten blijven zorgen voor anderen en dat alles dan goed komt. Dat je beter aardig kunt zijn dan te vertrouwen op je eigen wijsheid.

Vasalisa verklaard

In het sprookje van Vasalisa geen redders te paard. Ze trekt zelf het bos in met haar popje als leidraad, laat sterven wat sterven moet en leert waardevolle lessen van Baba Jaga. Vasalisa is bereid risico's te nemen en neemt het heft in eigen handen. Haar popje staat voor haar intuïtie die ze voedsel geeft door naar haar te luisteren. De Baba Jaga leert Vasalisa schoon schip te maken; het één van het ander te onderscheiden en daarbij te vertrouwen op zichzelf. Met de schedel die Vasalisa ontvangt, krijgt ze het vermogen om de dingen te zien zoals ze echt zijn. Ze snapt nu hoe haar spreekwoordelijke stiefmoeders en stiefzussen haar groei belemmeren. Ze denkt er heel even over de schedel weg te gooien. Want soms is het pijnlijk alles zo helder te zien. Van jezelf en van de ander. Het betekent namelijk dat je keuzes moet maken. Om te beginnen door het laten sterven van de "te goede moeder". Haar beschermende houding is prima zolang we weerloos zijn, maar kan ons er van weerhouden nieuwe uitdagingen aan te gaan.

Als je voorbij de vorm kijkt, zie je dat dit sprookje waardevolle lessen bevat voor elk mens en voor elke organisatie die wel lekker lijkt te zitten, zo op het rode pluche (daarbij de vervelende taken die stiefmoeder hen opdraagt voor het gemak even vergetend). Pas als je de comfort zone verlaat, kun je tot volle wasdom komen.

De waarde van een verhaal ligt natuurlijk in de betekenis die je eraan geeft. Ik wil de cantadoras hartelijk danken voor deze belevenis die mijn zinnen nog lang naprikkelt.

Foto & Blogpost: Marina
Betekenisgeving van het sprookje Vasalisa: ontleend aan "De ontembare vrouw"

Kwaliteiten van informatie

2009-11-17T09:48:00.035+01:00

"Ik heb de pest aan informatie
Je kunt je eigen vooroordelen niet meer vertrouwen"

Jan Blokker

Foto door Marina

De wetten van Sinterklaas

2009-11-16T14:29:00.043+01:00

1. Als je niet in Sinterklaas gelooft en je vraagt niets
dan krijg je precies waar je om gevraagd hebt:

niets

2. Als je niet duidelijk vraagt wat je wilt,
krijg je iets anders

De Wetten van Sinterklaas
volgens Rob de Best

Foto door Marina

Great ideas have lonely childhoods

2009-11-07T17:41:00.034+01:00

Ook wel eens een ontzettend goed idee gehad?
En werd je (desondanks) voor gek verklaard?
Tegengewerkt zelfs? Dat is helemaal niet raar!

"Great ideas have lonely childhoods"

stelt Hugh MacLeod in zijn boek

Om een impressie te krijgen van de oorzaak hiervan
kun je kijken naar onderstaande animatie van mijn hand

Marina

Waar is mijn stem ?

2009-10-31T21:14:00.023+01:00

Marina

Muziek, Maestro!

2009-10-23T12:40:00.014+02:00

"Als je op je strepen gaat staan,
kan niemand ze meer zien"

Coachingskalender 2009

Illustratie door Marina