Achter de Sint Stevenskerk vond ik ze, de speelkameraadjes van weleer. De poppenhoofdjes staren met doorleefde uitdrukkingen uit het goed gelakte raam. 
De beelden raken me. Ze doen me denken aan het prachtige filmpje Alma. Een filmpje dat elke seconde boeit. Een filmpje dat me eraan herinnert dat het soms zo idioot nog niet is om ten halve te keren ...

Marina

"Een meisje speelt op het strand.
Ze maakt een kuil met een wal eromheen en zegt:
Zo, dit is van mij!
Ze denkt iets verkregen te hebben.
Iets voor zichzelf.
Maar ze heeft niet in de gaten
dat alles buiten de cirkel nu niet van haar is.
Zij heeft de eindeloosheid van het strand
ingeruild voor een wel zeer beperkte ruimte:
haar zelf gemaakte, illusoire, gevangenis".

Uit "De druppel en de oceaan"




Illustratie door Marina

"Als een probleem onoplosbaar lijkt,
komt dat doordat je je aan de regels houdt"

Paul Arden

Mijn schaakbord en de foto van Jull Kastro