Waarom ben jij op aard? Wat wil je bereiken in het leven? Wat is jouw unieke bijdrage? Wat is je eigen stem? Wat wil je nalaten? 

Het zijn bijna dogmatische vragen die - als ze een antwoord schuldig blijven - onherroepelijk leiden tot een sterven gedompeld in vergetelheid. En wij - individualistische Westerlingen - hebben geleerd dat erg te vinden. Elk straatnaambordje met een heldennaam herinnert ons eraan dat er roem is weggelegd voor talent plus uithoudingsvermogen. Dus zetten we 'helden' op een voetstuk en vergeten we dat we hen dan niet meer kunnen aanraken. 

Het zijn ook typisch Westerse, calvinistische, vragen. Vragen die we vanaf de paplepel met ons meedragen. Vragen die ons drijven nieuwe ontdekkingen te doen en ideeën te verspreiden. Mooi toch? Of zit er ook een schaduwkant aan onze voorgeprogrammeerde geest?    

In de VS maakte ik kennis met een Paiute Indiaan: zij hadden als levenswijze juist niets achter te laten. Daarom is er ook zo weinig over de Indianen bekend. Geen ruïnes, geen archieven. Als de Indianen verder trokken - omdat de buffels dat ook deden - lieten ze niks achter. Ze namen nooit meer dan nodig was; ze leefden in evenwicht met de natuur. In het middelpunt te moeten staan, was hen vreemd.  
  
Hoe onverzoenbaar is het voormalige wereldbeeld van de Indianen met dat van ons Westerlingen. We nemen meer van de aarde dan we ooit kunnen teruggeven. We 'overbegrazen'. 
En wij willen juist wél een 'I was here' achterlaten omdat dat zin zou geven aan ons leven. Zin móet geven zelfs, zo lijkt het soms als je gangbare boeken over levensgeluk mag geloven. Maar is dat wel echt zo? Mij vliegen de 'wat wil je bereiken?' vragen soms naar de keel. Alsof je pad niet door toevallige ontmoetingen bepaald zou mogen worden. 

We realiseren ons te weinig dat we een product zijn van onze opvoeding en van de plek waar onze wieg heeft gestaan. Westerlingen verheerlijken onafhankelijkheid, het individu, the American dream, 'leaving a legacy'.  En, OK, in deze blogpost de native Americans : -) 

En toch, ..  

Stel dat we onze voorprogrammering eens om zouden denken. 
Zou 'Leave no visible legacy' niet ook een mooie levensfilosofie zijn? Enkel erfgoed achterlaten in de harten van de mensen om je heen? 

"This land doesn't belong to us.
We belong to the land".

Ik vind de gedachte alleen al geestverruimend. 

Marina 

(Foto geschoten in Death Valley)


Leaving no visible legacy Full View




Een idee dat zichtbaarder is, is niet beter. 
Een idee dat zichtbaarder is, is zichtbaarder.

Beeld: Marina


Ideeënversterker Full View



"Though we travel the world to find the beautiful, 
 we must carry it with us or find it not" 

 Ralph Waldo Emerson




We verheugden ons er enorm op: lekker 'zwemmen' in het Salt Lake. En de ervaring was inderdaad gaaf: de schoolslag is onmogelijk omdat je voeten steeds boven water geduwd worden. Drijven is de enige optie. We moesten ons wél over de enorme stank heen zetten die rond het Salt Lake hing. Talloze dode muggenbeesten in het water; heel veel levende aan de wal. Ik kan de geur nog in mijn neusvleugels simuleren en dat is geen pretje. 

Toen we de volgende dag in de taxi naar het vliegveld zaten, vroegen we aan de taxi-chauffeur of hij wel eens in het Salt Lake had gezwommen. Go swimming in Salt Lake? No, we don’t do that. It stinks!”. 


Grappig hoe de onwetendheid en onbevangenheid van de toerist ervoor zorgen dat je ervaringen opdoet die locals niet hebben. Het doet me vermoeden dat je het mooie nooit écht kunt ervaren als je het nare wilt vermijden...

Ik heb me in ieder geval voorgenomen dat ik Nederland vaker met toeristenogen ga bekijken. 
Gewoon, op zijn Cruijffiaans: omdat elk nadeel zijn voordeel hep ;-)

Marina


Door toeristenogen Full View




Het was mistig op de Golden Gate bridge. Zo mistig dat ik begon te vermoeden dat er Engelen aan het spelen waren op 'hun harp' :-) En toen ik dit beeld eenmaal in mijn hoofd had, moest ik er thuis natuurlijk vorm aan geven. Waarvan akte. 

Marina
  

Playing the Golden Gate bridge Full View




..ik ben vissen : -) 

CU later! 

Beeld: Marina


Als jullie me missen .. Full View



Carrying the world in Riga (Latvia)  

Apart. Waar Atlas op het Paleis op de Dam de wereld toch echt in zijn eentje draagt, wordt de wereld in Riga (Letland) door drie mannen gedragen! Dat beeld doet me een stuk inspirerender aan dat het 'eenzame ergens onder gebukt gaan'. Zo'n eenzame ziel op een sokkel lijkt de rest van de wereld namelijk te ontslaan van het 'dragen' van zijn eigen lot. Atlas doet het tenslotte vóór ons. 

Heeft één van jullie ook wel eens een variatie op het werelddraagthema gezien? Ik vraag me af of er ook 'omgedachte' standbeelden bestaan waarbij de wereldbol de mens draagt? Vanuit de ruimte gezien hoeven we naar dit beeld in ieder geval niet ver te zoeken : -)   

Marina

PS: Ik was in Riga voor de LIBER conferentie en om deze presentatie te geven.   

De wereld dragen Full View





Wat een gaaf ding om in te staren, zo'n vliegtuigmotor!

Bij mij werkt de foto als een soort optisch illusie. 
Als ik op het centrum focus, gaat de motor bewegen.
Bij jullie ook? 

Foto: Marina


Draaierig Full View


Bijzonder gezicht, zo'n stelletje.

Foto: Marina

Parende libelles Full View





Bovenstaande van-horen-zeggen hoorde ik via John van der Meij en sprak zo tot mijn verbeelding dat ik er een Me-niature van heb gemaakt. 

Marina


Waar het in dit leven op aan komt Full View



En zo heb ik ook gelijk weer even mijn eigen zinnen verzet ;-)  

Beeld: Marina  


Eerste hulp bij writer's block Full View

HOME

2012 Verbeeldingskr8 | Powered by BLOGGER | Template by 54BLOGGER