Onlangs zag ik de mooie bewegende illustraties van Rebecca Mock. Animated gifs, creatief en subtiel gebruikt, dacht ik. Dat wilde ik ook graag leren door te proberen. 

Bij deze mijn eerste poging:  "mijn vlieg" likt zijn pootje af. Dit zijn slechts twee beelden die in een continuous loop lopen. Niet moeilijk, als je weet hoe het moet. Wel om een beetje zenuwachtig van te worden als je er langer naar kijkt :-)
Het wordt dus de kunst om een beeld te maken waarbij de beweging slechts tóevoegt. De moeite van het verder exploreren waard, vind ik zelf. Je kunt nooit genoeg tools in je verbeeldingsrugzak hebben tenslotte ;-)



Marina

Vlieg, animated Full View


 
Drie weken geleden kreeg ik een mail van ene Joris van 't Land en die luidde:   

"Dag Marina,
Als zeeman heb ik, uiteraard? alle boeken van je vader gelezen. Ik had dan ook verscheidene boeken in de reeks “Kapitein,….”, maar ben deze helaas kwijtgeraakt door uitlenen, verhuizen, etc.
Vanavond, hier aan boord van olieplatform "ODN Delba III", offshore Rio de Janeiro, hadden we het met enkele Nederlanders over deze geweldige boeken.
Een korte zoektocht bracht me op je website, maar verder dan hier en daar een tweede hands boek te koop, lijkt het dat deze boeken niet meer gedrukt worden, en ook niet in digitale vorm verkrijgbaar zijn.
Dat is erg jammer, want deze verhalen zijn tijdloos.
Gezien je website, en het gegeven dat je scheikundige bent (geweest), lijkt het me niet dat je een digibeet bent. Graag wil ik je wijzen op het feit dat er een relatief moderne manier van (her) publiceren bestaat, die relatief eenvoudig is, en wellicht de mogelijkheid biedt om de vele boeken van je vader opnieuw aan te bieden."


Joris wakkerde met zijn mail een smeulende wens in mij aan. Mijn vader produceerde zijn pennenvruchten in de veronderstelling dat 'wie schrijft, die blijft'. Hij stierf in 1990 en heeft het niet meer meegemaakt dat internet huis-aan-huis werd bezorgd. En zo werd het: 'Wie schreef, die bleef'. 

Om mijn vader een digitaal plekje te geven, maakte ik al een website voor/over hem. Dat heeft ertoe geleid dat ik ongeveer 4 keer per jaar een mailtje ontvang waarin iemand mij vraagt naar werk van mijn vader, vaak naar zijn gedichten. En dat ontroert me elke keer weer. Maar zo'n 'schop onder de kont' als Joris mij gaf, had ik nog niet meegemaakt.
En het werkt, Joris! Ik heb het digitaliseren in gang gezet. En er komt aardig wat bij kijken: rechten, scannen, OCR-en, OCR-checken, ebook maken, platform/uithangbord kiezen om de elementen te noemen die ik nu in het vizier heb.


vollekracht


Ik heb inmiddels van alle boekjes de rechten terug gevraagd en gekregen bij de voormalige uitgeverijen. En ik probeer de erven van diegenen die de kaften van mijn vader's boeken lieten stralen (o.a. Jan Sanders en Reint de Jonge) te bereiken. Over hen was ook al niet zoveel op internet te vinden en inmiddels heb ik telefonisch contact gehad met de gemeentes waar zij stierven (tip van Christian). Op advies van de gemeenteambtenaren heb ik nu een mail gestuurd waarin ik contact verzoek met de nabestaanden en de reden waarom. 
Twee van mijn vaders boeken heb ik inmiddels gescand met de thuisscanner. Ik heb de bladzijden er met liefde uitgescheurd (zie de foto bovenaan deze post :-)) en offer de exemplaren op aan de belofte dat er straks talloze nakomelingen zullen zijn. Aansluitend doet Adobe Acrobat X het OCR-en en volgt mijn visuele check.
Bij de OCR-check valt het (de spellingchecker) op dat de grammatica indertijd anders was. Geen pennenvruchten toen maar pennevruchten om maar iets te noemen ;-) Dat laat ik dus staan. Verder veel voorvallen van cl die eigenlijk een d moeten zijn en dat soort ongein. En als ik een woord tegenkom dat ik niet ken, check ik eerst of het vroeger iets betekende voordat ik er iets van maak dat mij zelf bekend in de oren klinkt. Hadden jullie bijvoorbeeld wel eens gehoord van blak?  Blak betekent 'zonder rimpels of golven (water).' En een presenning? Dat is een geteerd zeildoek. Ik had geen idee!

Ik, mijn broers en moeder willen de boeken ter beschikking stellen zodat wie schreef ook blijft; zodat het verleden door blijft klinken in het heden en de toekomst. Ik denk ook dat de boekjes een stukje na-oorlogse geschiedschrijving vormen. Al OCR-controlerend, lees ik de boeken van mijn vader (sommigen opnieuw) en leer ik hem posthuum nog zoveel beter kennen. Ik haal een aantal woorden uit zijn eerste boek 'De wereld is een schip' aan. Mijn vader schrijft: 

"Ik voelde me klein en misplaatst buiten deze werkelijkheid staan, zoals ik me gevoeld had toen ik als jongen door een gebombardeerde stad liep; dit alles bestond en was waarheid, maar ik was van buiten gekomen; ik was er midden in geploft nadat het als zodanig was ontstaan."


Zo (ongeveer) voel ik me als ik door de woorden in de boeken van mijn vader wordt meegenomen. Klein, van buiten gekomen, midden in een wereld geploft die me zoveel harder lijkt dan de wereld die ik ken. Mijn wereld is tijdelijk een schip en ik zal geregeld verlof nemen en dan weer aanmonsteren, in net zoveel cycli als nodig zijn om het werk van mijn vader ook digitaal te voltooien. 

Wordt vervolgd ... 

Marina  

Mijn wereld is een schip - deel I Full View



Vanmorgen besprenkelde ik de kleine roze madeliefjes-in-wording met water. 
Er bleef een druppeltje op één van de nog uit te komen bloemhartjes liggen. 
 Even mocht ik als door een vergrootglas kijken naar het bloemenveld, 
besloten in slechts één bloemenhart. 

Een wereld op een vingertop breed.

Om stil van te worden.   

Marina  

Vergrootglas Full View



gevangen pop


Achter de Sint Stevenskerk vond ik ze, de speelkameraadjes van weleer. De poppenhoofdjes staren met doorleefde uitdrukkingen uit het goed gelakte raam. 
De beelden raken me. Ze doen me denken aan het prachtige filmpje Alma. Een filmpje dat elke seconde boeit. Een filmpje dat me eraan herinnert dat het soms zo idioot nog niet is om ten halve te keren ...

Marina

Poppenraam Full View



Ik  zou niemand weten. Jij?

(Geschoten in Nijmegen)

Marina


Wie bouwt er nooit eens luchtkastelen Full View



Beeld: Marina 

Zon in de rug Full View

Tijdens de VOGIN-IP lezing loer ik vanuit de ramen van de Industrieele Groote club naar de stoere man op het monument op de Dam. Het is rond het middaguur. In één oogopslag zie ik de schaduw van een vrouw met een knotje en handen op haar buik, ietwat achteroverleunend. Snel - alsof ik bang ben dat de wolken ervandoor zulllen gaan met dit staaltje symboliek - pak ik mijn camera.
Blij word ik van dit soort beelden die het netvlies op willekeurige momenten weten te raken. Het bleef nog de rest van de dag zonnig. 


Achter elke man

Marina

PS Om te laten zien dat de sterke man niet altijd deze schaduw werpt;
deze schaduw wierp hij in de middag

Achter elke man Full View




Zwarte gaten zien er zwart uit omdat zij al het licht in de omgeving opslokken en er geen enkel - maar dan ook geen enkel - lichtstraaltje weet te ontsnappen dat ons oog zou kunnen bereiken.
Een groene tak ziet er groen uit omdat hij al het zichtbare licht absorbeert behálve het groene licht. Dat licht reflecteert hij naar ieder die het zien wil (en naar ieder die het niet zien wil).
We zien de wereld als reflecties. Reflecties die ons aanwijzingen geven over wat zich buiten ons zicht beweegt. Prachtige reflecties. Dat dan weer wel : -)

Marina

(Foto: Marina. Citaat: Leonard Cohen)
 
There is a crack in everything Full View




Waarom ik ga stemmen? 

Tot 1919 hadden alleen welgestelde mannen boven de 23 kiesrecht. Dat betekende dat slechts 11% van de bevolking naar de stembus mocht. Met mijn stem bedank ik mijn voorouders voor hun inspanningen om algemeen kiesrecht in te voeren en mijn gang naar de stembus zo ontzettend eenvoudig te maken. Ik krijg een stempas thuisgestuurd en loop 100 meter naar het stembureau dat ook na kantooruren gewoon open is. Makkelijker kunnen we het niet maken..
Daarnaast wil ik de stem die ik krijg ook laten horen. Niet stemmen is voor mij nooit een optie geweest. Dat je de stemmen vervolgens zou moeten wegen in plaats van tellen, ben ik met Friedrich von Schiller (Duits dichter 1759-1805) eens. 



Stem ze!

Marina

Waarom ik ga stemmen Full View


Bekijk de foto in het groot op Flickr


Leek de azalea de afgelopen weken voorbehouden aan rupsen en hommels, vandaag is blijkbaar de dag dat alles wat leeft zich naar de Azalea begeeft. Ik zag kevertjes, diverse soorten vliegen en de eerste bijen! 

De Azalea rocks. En daar hoef ik niet eens een roze bril voor op te zetten ;-)

Marina

Een band met een plant Full View


Bekijk de foto in het groot op Flickr  

De hommel vliegt al vroeg uit dit jaar. En waarom ook niet. De Azalea's welen tenslotte tierig. Het lijkt zelfs of de azalea speciaal voor de hommels bloeit. Of dat de hommels speciaal voor de azalea zo vroeg hun winterslaap uit zijn gekomen. In de natuur is oorzaak en gevolg niet zo eenduidig. Alles hangt met alles samen. Heerlijk om daar deelgenoot van te mogen zijn. 

Marina

Oorzaak en gevolg Full View

HOME

2012 Verbeeldingskr8 | Powered by BLOGGER | Template by 54BLOGGER