De lente is begonnen. Mijn sjaal kan af. En nu ze niet om mijn nek zit, kan ik haar eens met andere ogen bekijken. Van dichtbij. Geholpen door een straal zonlicht die haar van haar beste kant laat zien. 

Van dichtbij zie ik wit-gele draadjes. Dat zijn haren die aan mij toe behoorden. 

Van dichtbij lijkt mijn sjaal op bloedweefsel. Ik hoor de aderen bijna kloppen. 
Van dichtbij zie ik in de uiteinden van mijn sjaal een sissende slangenkop met een scherpe tong. 

Als je dat wat vanzelfsprekend is van dichtbij bekijkt, leer je vanzelfsprekendheden (her)waarderen. Voor mij werkt dat iedere keer weer. 

Dank je wel sjaal, dat je mij de afgelopen winter zulke goede, warme, diensten hebt bewezen. En ik wist niet dat je zó mooi was.    

Marina

Het is stil op het kerkhof. Ik hoor enkel mijn eigen laarzen door de tien centimer diepe sneeuw knisperen. De graven zijn allemaal bedekt. "Nu is echt iedereen hier gelijk", schiet er door mijn hoofd.    

Naast mij is er nog één man op het kerkhof. Hij heeft de sneeuw zojuist van het graf van een dierbare geveegd. Als ik langs hem loop, vraagt hij of ik iets zoek. Ik vertel hem dat ik al gevonden heb wat ik zocht: een verstilde omgeving waar ik graag de rust even opzoek. De man vertelt dankbaar over zijn geliefden en loopt even samen met mij op. Dan zegt hij dat hij maar weer eens op huis aan gaat en zeggen we gedag. 

Na een paar stappen kijkt hij even achterom en zegt: "Zorg dat je niet valt. Want je kunt hier zo een tijdje liggen". 

Met een meer dan grote glimlach vervolg ik mijn pad, op zoek naar mooie kiekjes tussen vriezen en dooien. 

Marina  

De foto's staan in de set "Tussen Vriezen en Dooien"

Grassprietjes lonken

Sneeuwvlokjes pronken

Kom je dichterbij?

Onze schoonheid bewond'ren

van boven of ond'ren

en - als je wilt - van opzij?

 

 

Met dank aan mijn extra ogen (macrolens)
die me steeds weer de schoonheid doen inzien
van alledaagse dingen.

Bijzondere gewoonheid: I just love it. 

Marina