Vandaag spotte ik in het bos de práchtige skyline van boomstad!
Meer skyline foto's hier
Meer skyline foto's hier
Foto's: Marina
Posts tonen met het label schaduw. Alle posts tonen
Posts tonen met het label schaduw. Alle posts tonen
Oh, wat houd ik van alledaagse voorwerpen. Wat houd ik van die voorwerpen die wij 'for granted' nemen. Die zaken onzichtbaar verbinden. Die er gewoon zijn. Ook als wij geen aandacht voor hun hebben. Die ons vaak pas opvallen als ze niet meer werken. Die geen mening hebben, maar een functie. Die zich laten kennen als jij hen kennen wilt.
Oh, wat houd ik van alledaagse voorwerpen. Die me laten zien hoe ik zou willen leven en me er tegelijkertijd mee confronteren dat me dat niet altijd lukt. Omdat ik geen kop heb maar een hoofd. Een hoofd dat op gezette tijden vraagt, knaagt en plaagt. Dat boven maaivelden uit wil steken. Dat bestaansrecht zoekt.
Oh, wat houd ik van alledaagse voorwerpen. Die ook zonder mij bestaan.
Haar stoerheid
Haar grillige, sierlijke schaduw
Haar kleurenrijkdom
Tekst en Foto's: Marina
Oh, wat houd ik van alledaagse voorwerpen. Die ook zonder mij bestaan.
Haar stoerheid
Haar grillige, sierlijke schaduw
Haar kleurenrijkdom
Tekst en Foto's: Marina
"Turn your face towards the sun and the shadows fall behind you"
Gloeilampenschaduwen by Marina
Everything that we see
is a shadow cast
by that which we don't see
Martin Luther King
M'n schaduwfoto's zijn te vinden in de Flickr set 'Shadows on the wall'
Marina
Tijdens de VOGIN-IP lezing loer ik vanuit de ramen van de Industrieele Groote club naar de stoere man op het monument op de Dam. Het is rond het middaguur. In één oogopslag zie ik de schaduw van een vrouw met een knotje en handen op haar buik, ietwat achteroverleunend. Snel - alsof ik bang ben dat de wolken ervandoor zulllen gaan met dit staaltje symboliek - pak ik mijn camera.
Blij word ik van dit soort beelden die het netvlies op willekeurige momenten weten te raken. Het bleef nog de rest van de dag zonnig.
Blij word ik van dit soort beelden die het netvlies op willekeurige momenten weten te raken. Het bleef nog de rest van de dag zonnig.
Marina
PS Om te laten zien dat de sterke man niet altijd deze schaduw werpt;
deze schaduw wierp hij in de middag
PS Om te laten zien dat de sterke man niet altijd deze schaduw werpt;
deze schaduw wierp hij in de middag
Engel had een lichtkroon. Altijd al voor zover ze zich kon herinneren. En hoewel ze er haar weg in de duisternis goed mee kon vinden, snakte ze er soms naar de sterrenhemel te kunnen zien zónder het schijnsel van haar lichtende cirkel. Ook de mensen op aarde stelden haar verlichting niet altijd op prijs. Sommigen van hen voelden zich zelfs knap ongemakkelijk in haar aanwezigheid. Engel dacht dat dat misschien zo was omdat zij hun schaduw liever niet onder ogen kwamen. En daar was geen ontkomen meer aan zodra engel verscheen. Haar schijnsel zorgde ervoor dat er niets aan de contouren van iemands schaduw te raden over bleef.
Veel mensen verbleven liever in het duister. Ze vertelden engel dan ook dat ze niet welkom was en beschuldigden haar van schijnheiligheid. Dit soort beschuldigingen had engel vleugels gegeven. Vleugels om op haar eigen tijd te verschijnen en weer te vertrekken als de verloochening haar teveel werd. Als mensen haar het licht in de ogen niet gunden, had het weinig zin om te blijven. Maar in de tussentijd voelde engel zich eenzaam. Eigenlijk kon ze alleen nog met goed fatsoen verschijnen als ze geroepen werd en dat maakte haar keuzevrijheid klein. Te klein, vond engel.
Op een dag was engel zo wanhopig op zoek naar duisternis dat haar een licht op ging. Als ze haar licht nou gewoon uit zette? Tot in al haar vezels van haar mooie gewaad raakte ze ervan overtuigd dat dat een goede - zo niet de enige - manier was om haar eenzaamheid te ontlopen. Omdat ze zelf niet bij de uitknop kon, besloot ze engel 2351 te vragen om haar te helpen. Maar engel 2351 vertelde haar dat een engel zonder licht ten dode opgeschreven was. Zo had engel het nog niet bekeken. Ze vroeg of engel 2351 er nooit last van had gehad dat mensen haar wegstuurden. "In het begin wel", gaf engel 2351 toe "maar nu verschijn ik alleen nog bij mensen die in me geloven". Het was een gevleugelde uitspraak die haar de rest van haar engelenbestaan bij zou blijven.
Vanaf die dag wist engel dat engelen bestaan.
Veel mensen verbleven liever in het duister. Ze vertelden engel dan ook dat ze niet welkom was en beschuldigden haar van schijnheiligheid. Dit soort beschuldigingen had engel vleugels gegeven. Vleugels om op haar eigen tijd te verschijnen en weer te vertrekken als de verloochening haar teveel werd. Als mensen haar het licht in de ogen niet gunden, had het weinig zin om te blijven. Maar in de tussentijd voelde engel zich eenzaam. Eigenlijk kon ze alleen nog met goed fatsoen verschijnen als ze geroepen werd en dat maakte haar keuzevrijheid klein. Te klein, vond engel.
Op een dag was engel zo wanhopig op zoek naar duisternis dat haar een licht op ging. Als ze haar licht nou gewoon uit zette? Tot in al haar vezels van haar mooie gewaad raakte ze ervan overtuigd dat dat een goede - zo niet de enige - manier was om haar eenzaamheid te ontlopen. Omdat ze zelf niet bij de uitknop kon, besloot ze engel 2351 te vragen om haar te helpen. Maar engel 2351 vertelde haar dat een engel zonder licht ten dode opgeschreven was. Zo had engel het nog niet bekeken. Ze vroeg of engel 2351 er nooit last van had gehad dat mensen haar wegstuurden. "In het begin wel", gaf engel 2351 toe "maar nu verschijn ik alleen nog bij mensen die in me geloven". Het was een gevleugelde uitspraak die haar de rest van haar engelenbestaan bij zou blijven.
Vanaf die dag wist engel dat engelen bestaan.
----
Illustratie & Verhaal: Marina
Inspiratie opgedaan door het lezen van een artikel in de wetenschapsbijlage van het NRC van 7/8 augustus. In dat artikel valt te lezen dat altruïsten net zo min welkom zouden zijn in een groep als egoïsten. You look so good that you are making me feel bad. Een andere illustratie die ik daarbij maakte is deze.