Foto: Marina

By Marina

PS Wist je dat er ook indoor wolken bestaan?
Berndnaut Smilde verstaat de kunst ze te maken 

Het is zomertijd. Ik wens 'n ieder die dezer dagen op pad gaat mooie vergezichten toe. 

Marina
(beeld gemaakt met een foto van het prachtige Schiermonnikoogse strand)  

Al starend naar de voorruit van onze eend, besefte ik me ineens dat ik achteruit keek. Althans ... zolang ik niet IN de auto zit maar er voor sta én als ik veronderstel dat een auto meestal in zijn vooruit vertrekt... En daar gaan we al: vooronderstellingen. We zitten er zo vol van dat ze het vooruitzicht vaak drastisch beperken.   

Vooruit kijken komt vaak (onbedoeld en onbewust) op achteruit kijken neer. 

Gewoonweg omdat er meer gekend verleden is dan tastbare toekomst. 
Gewoonweg omdat het zo lastig is je te verhouden tot dat wat er nog niet is.
Gewoonweg omdat wij wezens zijn geboren in de (verleden) tijd. 

Wanneer heb jij het laatst echt vooruit gekeken? 

En is dat werkelijk zo? 

Beeld by Marina

Oogleden in het gelid
Wimpers sluiten de rijen

Eén van mijn schone slapertjes

Marina

De valse christusdoorn gonsde gisterenmiddag van ijverige bezoekertjes die haar bloesem bezochten. Onder de boom regende het bloesemstukjes. Eén bijtje maakte zich niet zo druk als zijn soortgenoten. Waarom als een bezig bijtje in een drukke bijenmenigte om een boom heen cirkelen als je ook rustig op een bankje onder die boom kunt gaan zitten, leek bij te denken. Zo onder de boom vielen hem meer dan genoeg bloesemstukjes ten deel. Een mooi gezicht, zo'n bij de handje. 

Marina  

Afgelopen herfst mocht ik een beeldverhaal maken over de Living TU Delft Campus. Hoe is het begrip ontstaan? Wat verstaan we eronder? 

Nu de presentatie op meerdere gremia vertoond is, mag ik er op mijn weblog over schrijven. Ik heb twee van mijn persoonlijke favoriete slides als take opgenomen (even een muziekje eronder gezet).   

Na het maken van deze presentatie kreeg ik meerdere keren de vraag waar ik deze presentatie nou precies mee had gemaakt. Het antwoord: Gewoonweg met Powerpoint.  Echt waar. Met gebruik van animaties. Nou hebben animaties in de regel een slechte naam, maar de animaties hierboven zijn met beelden gedaan en niet met rondtollende letters. Dat maakt uit :-)

Ik heb ontzettend genoten van het in elkaar zetten van deze presentatie. Ik heb een creatief ei kunnen leggen en uit mogen broeden. Waar de Living Campus een broedplaats wil zijn voor innovatie, hebben Wilma van Weezenbeek en Liesbeth Mantel mij laten zien dat zij de kunst van het 'laten broeden' reeds bezitten. Ze lieten me alle vrijheid en vertrouwen om er iets moois van te maken en trokken me niet steeds van het nest af om te kijken of er al iets uit het ei kroop. Walk your talk. 

En dan voelt werken ineens niet meer als werken. 

Marina

"Als je vindt dat anderen te veel met zichzelf bezig zijn,

 ben je waarschijnlijk te weinig met jezelf bezig"

In de categorie 'noodzakelijk gereedschap voor ieder mensch':
Een zelfkompassie by Marina

Waar jouw tijd en mijn tijd samenkomen

Beelden: Marina

“Geloof je in liefde op het eerste gezicht?
Of zal ik nog een keer langslopen .."

Als ik mensen naar hun eerste associatie bij het woord 'vlieg' vraag, dan is dat meestal iets in de trant van 'hinderlijk', 'vlieg op', 'koeienvlaai' en 'waar is de vliegenmepper'. Maar liefde op het tweede gezicht is mógelijk, zo blijkt als ik deze foto laat zien. Van zo dichtbij bekeken, gaan er ineens allerhande spiegelneuronen stromen. En die roepen juist sympathie op. 'Kijk eens hoe schattig hij aan zijn pootje likt' en 'Die blik in zijn ogen'. Alsof we ineens menselijke eigenschappen toedichten aan deze vlieg. Een knuffelvlieg, zeg maar. 

Ik geef toe: Natuurlijk zit de vlieg op deze foto gewoon lekker stil, maakt hij geen irritant bromgeluid en gaat hij niet steeds wéér op hetzelfde stukje blote huid zitten. Dat maakt het ábsoluut een stuk makkelijker om van hem te houden :-)

Vliegenspotter Marina

Even stil staan
in 't voorbijgaan

Gans te Schardam by Marina

Het is 4 mei, 19:00. Onze 13-jarige zoon vraagt of hij buiten met zijn vrienden mag voetballen. Voordat ik heb kunnen twijfelen, zegt hij dat hij al een alarm heeft gezet. "Om twee minuten voor acht", voegt hij toe terwijl hij het bijbehorende deuntje op zijn telefoon demonstreert. 

Het is even na achten. "Mijn heftigste herinneringen zijn die van een ander", zegt Roos Reinartz op de Dam. Tranen biggelen over mijn wangen bij het horen van precies deze woordvolgorde. Hoe veel heb ik zelf wel niet meegekregen van de tweede wereldoorlog die ik nooit aan mijn eigen lijve ondervond.

Om 21:30 komt onze zoon bezweet van het voetballen terug. "En, hoe was het?", vraag ik. "Goed, we zaten om acht uur met zijn allen in een kringetje op het grasveld. Best indrukwekkend eigenlijk", voegt hij toe. Dat moet een mooi gezicht geweest zijn. Een stel pubers op een grasveld in een kringetje met herinneringen die niet eens van zichzelf zijn. 

Vrijheid binnen de grenzen van onze gemeenschappelijke geschiedenis.

Marina


De muurspreuk vond ik op een muur van Villa Klein Heumen